Categorie : Wedstrijdverslagen

Home/Archief voor categorie "Wedstrijdverslagen"

MO13 kampioen!!

De MO13 van coach en trainer Rene Groot kon zaterdag 02-12 kampioen worden tegen St. Adelbert maar die wedstrijd werd afgelast. Dus konden ze afgelopen zaterdag 09-12 kampioen worden tegen Bergen, maar deze wedstrijd werd ook afgelast. De meiden hadden 2 wedstrijden minder gespeeld dan de nummer 1, en hadden maar 2 punten minder.

Omdat de KNVB niet van plan was nog een wedstrijd in te lassen, werd Bergen MO13 bereid gevonden alsnog de afgelaste wedstrijd te komen spelen, sportief! Dus om 12.00 uur trapten de meiden in de koude regen af met familie, vrienden, leraren en mensen van de club onder de overkapping. Voor de rust stond het 3-0 door een hattrick, en aan het eind van de wedstrijd stond het 6-0 door een hattrick.

Het fluitsignaal klinkt, de MO13 is kampioen, en een hagelbui barst los. Maar dat mag de pret niet drukken en de meiden krijgen felicitaties, bloemen en een medaille van het bestuur. P1090684

Binnen wachtten taart en patatjes, ook voor de speelsters van Bergen stond een patatje klaar om warm te worden. P1090726

Daarna op de platte kar een kampioensrondje door het dorp! Familie Poel bedankt!

P1090744

Rene, assistent trainers Emiel en Joep, regelaar Ruud, ouders, toeschouwers en SV De Rijp, bedankt!!!

Lisan van Essen

MO13_kampioen

JO 17-1 Bestolen maar trots!

KFC JO17-2 – SV De Rijp JO17-1   2 – 2

Een verslag met mixed emotions. Vooraf zou je wellicht tekenen voor een gelijkspel tegen de nummer 3 van de ranglijst. Als je echter 2 minuten voor tijd 1-2 voorstaat en dan een volstrekt onterechte strafschop tegen krijgt en met maar 1 punt naar huis terug gaat i.p.v. 3, dan voel je je toch bestolen.

Normaal wil ik daar ver van blijven; de scheidsrechter de schuld geven van een minder resultaat.  Het komt er dan vaak op neer dat je zelf slecht gespeeld hebt en dan excuses gaat zoeken. De scheidsrechter is dan vaak de zondebok. Nogmaals, daar ben ik niet van.

Deze keer was het echt anders en speelden we een dijk van een wedstrijd. Maar als je er de dag na de wedstrijd dan achterkomt dat de scheidsrechter van dienst op Voetbal.nl ook als teammanager van KFC JO17-2 staat vermeld, dan krijg je toch een beetje het idee van een slager die zijn eigen vlees keurt…. Verder rijst het vermoeden, dat in de 2de helft, een voor 2 wedstrijden geschorste speler, is ingevallen en dat dus een niet speelgerechtigde speler in het veld stond. Enfin, dit gedeelte krijgt nog een staartje, dit gaan we even verder uitzoeken. Het lijkt me sowieso vreemd dat de teammanager altijd de thuiswedstrijd van zijn eigen team fluit. Hoe objectief kun je zelf zijn…. Ik zou het niet kunnen!

Maar laten we voorrang geven aan het gevoel van trots. Trots op mijn spelers! De voorbereiding beloofde niet veel goeds. Harde hagelbuien op de heenweg, gure wind, koude temperatuur, een zeer slecht veld voor de warming-up en de wedstrijd ruim een half uur te laat begonnen.  Ik moest wel lachen. Ze hoopten voor de wedstrijd stiekem nog een beetje dat de wedstrijd afgelast zou worden. Nee, de mannen moesten in de kou toch aan de bak. Deze keer bleek hun inzet echter hartverwarmend. Ik heb het langs de lijn geen moment koud gehad! Ze gingen echt de strijd aan met deze op papier sterkere tegenstander.

Toegegeven, we begonnen voorzichtig aan de wedstrijd. We lieten ons inzakken en lieten het maken van het spel over aan KFC. Al gauw bleek dat we ‘goed stonden’ en dat KFC moeite had om onze verdedigende muur te slechten. Na 10 minuten kreeg KFC echter een buitenkansje in de vorm van de 1ste strafschop. Reece stond echter op scherp en ranselde de bal uit het doel. Zo bleef de stand gelijk en kregen wij halverwege de eerste helft ook onze eerste voorzichtige kansjes. Halverwege de 1ste helft kreeg Matthijs met een vrije trap de gelegenheid om de bal ter hoogte van de strafschopstip voor te gooien. Deze ging werkelijk aan iedereen voorbij, niemand raakte hem meer aan en tot mijn en iedereens verbazing verdween de bal uiteindelijk langs de verbaasde keeper in het doel: 0-1. KFC ging hierna natuurlijk nog meer druk zetten, maar zoals gezegd, stond hij bij ons goed en iedereen werkte voor wat hij waard was. Zonder al te veel problemen bereikten we de rust met de 0-1 voorsprong.

In de 2de helft ging KFC furieus op zoek naar de gelijkmaker, maar had moeite om openingen te vinden in onze hechte en compacte verdediging onder leiding van de uitstekend spelende Luuk. De gelijkmaker viel uiteindelijk toch en was het voorbeeld van een mazzel goal. Via de rug van een KFC speler ging de bal in het doel en was Reece daardoor kansloos: 1-1. Wie dacht dat daarmee het verzet van onze mannen gebroken was, kwam bedrogen uit. Brutaal zochten we ook weer eens de aanval en maakten meer en meer gebruik van de ruimte op het middenveld. Een heerlijke aanval vanaf links kwam via Robbert en Stijn terecht bij Milan die deze keer dit buitenkansje niet onbenut liet. Met een hard stijgend schot explodeerde de bal in het dak van het doel: 1- ! Daar had niemand bij KFC meer op gerekend en met de moed der wanhoop gingen ze weer op zoek naar de gelijkmaker. Dat lukte dus niet op eigen kunnen. Met nog 2 minuten te gaan vond de scheidsrechter een mogelijkheid om nóg een strafschop toe te kennen.  Onze grensrechter Klaas, die verhaal ging halen, werd met rood van het veld gestuurd (nog nooit eerder meegemaakt) , hij mocht van de scheidsrechter ook niet vervangen worden.

Heel apart allemaal. Hierna moesten we nog een paar minuten ons koppie erbij houden. Het zou ons toch niet overkomen dat we alsnog met lege handen naar De Rijp zouden terugkeren. In de slotminuut werd Daan vervolgens nog van het veld gekegeld door een donkerrode overtreding van één van de KFC spelers. De scheidsrechter trok een kaart uit zijn borstzak  maar de kleur kun je natuurlijk wel raden. Hij deed het af met een gele kaart. Met 10 man moesten we de laatste minuten zien te overleven en dat lukte uiteindelijk ook. Hij floot af maar het zwaar bevochten punt voelde echter schraal aan. Het hadden er drie moeten zijn!

Maar een groot compliment voor het hele team. Jullie hebben gevochten als leeuwen en verdienden het om met een overwinning naar huis te gaan. Soms zijn er echter elementen waar je niet van kunt winnen. We zijn echt bestolen, maar ik ben enorm trots op jullie!

Andreas Oerlemans

SV De Rijp zit Koedijk op de hielen

Plotseling heeft SV De Rijp het weer in eigen hand om op 17 december de winterstop in te gaan als koploper. De Walvisvaarders namen zondag zelf met succes de lastige horde WMC (3-1), terwijl de nummer één van de Vierde Klasse B, Koedijk, op bezoek bij Hugo Boys voor het eerst punten verloor: 2-1 nederlaag. En dat maakt de confrontatie tussen De Rijp en Koedijk van aanstaande zondag extra interessant. De kloof tussen de koploper en nummer twee De Rijp is geslonken tot twee punten.

De overwinning op WMC kwam niet zonder slag of stoot tot stand. In de eerste helft creëerde ons vlaggenschip door de aanvallende strijdwijze veel kansen. De bal wilde er toen nog niet in. Een voorzet van Wesley Rollman kopte Nick Visser in de tiende minuut net naast. Twee minuten later schoot Wesley zelf van dichtbij hoog over. Clubtopscorer Stijn Deitmers (negen goals) had de openingstreffer eveneens op de schoen na een voorzet van Valentijn Jonk. Ook hij had dit keer het vizier niet scherp staan. Nadat Wesley een bal van de lijn had gehaald viel de goal aan de andere kant. De beweeglijke spelers van WMC kwamen een keer goed door over rechts en vonden voor het doel de vrije man. Toch ging De Rijp niet met een achterstand de kleedkamer in. Een schot van loopwonder Bas Koster werd van richting veranderd en verraste de doelman van WMC: 1-1.

In de tweede helft bleef Pascal Oudejans in de kleedkamer achter en ging Valentijn links in de defensie spelen. Thom Rijser nam zijn plek in links op het middenveld. Het geduld van het publiek werd op de proef gesteld, maar in de 77ste minuut bereikte een voorzet van Thom de vrijstaande Nick die met een kopbal de ban brak. Met nog tien minuten te spelen nam trainer Peter van der Zwaan geen risico meer en liet hij Niels van Bavel de defensie versterken ten koste van Stijn. Het werd een minuut voor tijd nog 3-1. Thom ging diep bij een pass van Tim Deitmers. De aanvallende linker middenvelder stiftte de bal over de keeper, maar die kon het leer nog net uit het doel slaan. In de rebound plaatste Thom de bal keurig in de verre hoek.

Hoewel hij bij geen goal betrokken was, speelde Menno Meijland een dijk van een wedstrijd. In de meeste duels toonde de nummer tien zich superieur. Dat moet vertrouwen geven voor de clash in Koedijk. Hetzelfde geldt voor Nick die niet alleen een belangrijk doelpunt maakte, maar keihard werkte en weer een puik optreden verzorgde.

Erik Oudshoorn

JO 17-1 Ze kunnen het echt, maar niet altijd!

SV De Rijp JO17-1  –  Blokkers JO17-1        1 – 2
Purmerend JO17-1 –  SV De Rijp JO17-1    2 – 2
SV De Rijp JO17-1 –   WSV JO17-2              2 – 0

De competitie kreeg na vier overwinningen tegen de onderste vier een serieus vervolg tegen drie tegenstanders die op papier gelijkwaardig leken. Allereerst kwam Blokkers op bezoek in De Rijp. Beide teams waren volstrekt gelijkwaardig aan elkaar maar het was Blokkers dat na 20 minuten en een goede aanval op voorsprong kwam: 0-1.  In de tegenaanval na de aftrap en vrijwel dezelfde minuut was de stand al weer gelijk. Robbert gaf met een geweldige knal een succesvol vervolg aan goed doorzetten van Matthijs: 1-1.

Met deze stand werd ook de rust bereikt. In de tweede helft werden maar weinig kansen gecreëerd en een gelijkspel leek een volledig terechte eindstand. Maar een ‘zondagsschot’ op zaterdag deed ons de das om en viel volstrekt onverwacht binnen bij de eerste paal; 1-2 en een onverwachte nederlaag viel ons ten deel. Dit leverde een zuur weekend op voor alles en iedereen die begaan is met de B1.

Purmerend leek gezien de uitslagen een te kloppen tegenstander  en vol goede moed trokken we dan ook  ten strijde tegen onze buurman uit P’rend. Maar traditiegetrouw was de voorbereiding bij deze club een rotzooi. Van kleedkamer 13 naar kleedkamer 1, de warming-up op drie verschillende velden en net als vorig jaar een kwartier te laat begonnen. Oke, het zat allemaal een beetje tegen,  maar dit alles geeft werkelijk geen enkel recht om zo slap en slecht aan een wedstrijd te beginnen. We speelden ‘by far’ onze slechtste helft van het seizoen en dan is elke tegenstander in de 1ste klasse gevaarlijk. Met een 1-0 achterstand en een collectieve wanprestatie zochten we dan ook de kleedkamer op voor de rust.

Het werd tijd voor het spreekwoordelijke andere vaatje en er werd op luid en duidelijke toon gevraagd om daar in de tweede helft uit te tappen. Alhoewel we met meer energie aan de tweede helft begonnen, liepen we wel nog eerst tegen een tweede zeperd op (met dank aan de scheidsrechter) en moesten we met nog een half uur op de klok een 2-0 achterstand zien weg te werken. Bart gaf het goede voorbeeld en scoorde wederom met een afstandsschot de aansluitingstreffer: 2-1. De B1 ging nu vol voor de gelijkmaker en zette de tegenstander met de rug tegen de muur. En met succes. Ole stuurde op verzoek  van Robbert een vrije bal naar de 2de paal en vond daar zijn spits. Het is nog niet helemaal duidelijk of hij nu wilde schieten of een strakke voorzet wilde geven… maar het laatste was het resultaat en collega-spits Milan stond klaar om de bal binnen te lopen: 2-2 en de terechte gelijkmaker. We kregen in de dying second nog een mogelijkheid om de wedstrijd alsnog naar ons toe te trekken. De wonderbaarlijke keeper wist ook deze keer met een wonderbaarlijke redding het gelijkspel voor Purmerend veilig te stellen. We vertrokken met gemengde gevoelens en met 1 punt uit Purmerend.

In de volgende speelronde werden we gekoppeld aan WSV. Zij hadden een wedstrijd meer en een punt minder. Uitlopen of ingelopen worden, that’s the question…

Je mocht verwachten dat de B1 er vol voor zou gaan maar de eerste helft was weer moeizaam. Veel onnodig balverlies en alle ballen gingen onnodig de lucht in, terwijl we er nog zo op gehamerd hadden om de bal lekker over de grond te laten gaan.  Na de rust krabbelde de B1 qua energie en inzet weer op en stond er weer een team in het veld dat vol ging voor de overwinning. En zie je wel, de mannen kunnen het echt wel. Goed doorzetten van Luuk bracht de bal bij Marcus die  strak en hard voorzette van de rechtervleugel. En daar was ons goudhaantje Robbert weer die de bal gericht in de rechter hoek pegelde: 1-0. Niki maakte in zijn invalbeurt daarna een geweldige goal en met zijn lage schot in de rechterbenedenhoek schoot hij alle gram van de afgelopen weken van zich af: 2-0. Dit was de genadeslag voor WSV en gedecideerd speelden de mannen de laatste 10 minuten uit. Lekker! Een overwinning  was onze beloning voordat we de krachten gaan meten met de top drie van de ranglijst.

We weten dat van onderschatting geen sprake kan en zal zijn en dat we alleen met volledige inzet en goed voetbal een kans maken tegen bijvoorbeeld KFC. Maar ach, zij hebben ook wel eens een slechte dag…..en laat dat nou net tegen ons het geval zijn!

Wacht echt mannen, voetballen kunnen jullie. Niet altijd, maar als jullie willen zijn jullie een taai team om te verslaan. Laten we daar voor gaan met elkaar!

Andreas Oerlemans

Zeurpieten en dramaqueens

Zondag 3 december 2017; OFC JO19-1 – Rijp (de) JO19-1

Soms gaat de zon gewoon te laat schijnen of wordt het plotseling donkerder dan je je had voorgesteld. Niet in het minst om personele problemen. Mick had zich te vroeg fanatiek in de strijd geworpen en dan krijg je enkel-enkel=dubbel, Jip ging dankzij hoge snelheid en een k-uil in de weg na de training over de kop en de rode lap van Bas gaf hem een rol aan de zijlijn. En toen Kick vlak voor vertrek het met de tweede helft ‘uit’ maakte en voor zijn andere liefde koos, bleek de personele dichtheid van ons elitekorps flinterdun te zijn. Gelukkig waren ook deze keer kanjers uit de JO17-1 zaterdag –  RobbertW en DaanN – bereid en beschikbaar als stand-ins. Was iedereen verder okselfris? Ik dacht het niet… Druilerig nat was het in elk geval wel. De scheidsrechter van dienst trok zich daar niets van aan, trad aan in korte mouw. Bikkel! In een geïmproviseerde opstelling begonnen we wat later, want André moest nog even wat extra paraplu’s uit de auto toveren! Magic! Toen kon de wedstrijd zo’n 10 minuten later dan toch beginnen.

De Rijp gaf direct een visitekaartje af, helaas lukte het niet deze verrassingsaanval te bekronen met een doelpunt en vroege voorsprong. Sterker nog, het was een wake up call voor de tegenstander die vanaf dat moment wel bij de les was en de gasten vastzette op eigen helft. De Rijp hield het hoofd makkelijk boven water, want OFC werd ondanks het balbezit nauwelijks gevaarlijk. Wel liepen de rood witten steeds achter de feiten (en bal) aan door slordigheid in de passing en rommelig positiespel. Af en toe werden onze mannen wel gevaarlijk, maar het lukte niet om de kansen te benutten. De wedstrijd lag ook vaak stil door weer een blessuregevalletje links en rechts. Even speelde De Rijp met 10 man toen Kick de bal van dichtbij vol op de neus kreeg. OFC speelde beter, creëerde echter nauwelijks kansen en Leon was op die ene inzet zeer attent, hij neutraliseerde het gevaar met klasse en dubbelzijdig tape. De Rijp miste ‘schwung’, waarbij wij als toeschouwers het gevoel kregen dat ‘het’ er deze keer niet in zat. En toen viel dat tegendoelpunt. Uit een vrije trap, knap laag langs de muur geschoten, YEK! Dat betekende overigens geenszins een impuls voor een opleving van De Rijp. Wel waren er kansen, maar ook de keeper van OFC deed zijn werk waar het moest. Het leek vandaag niet te mogen lukken. Na de pauze bleek ‘De Herfst’ wat milder en meer blauw.

Met Robbert voor de afvallige Kick en later Daan voor Sam kwam het toch nog een beetje goed. Storend was het voortdurende verbale geweld van de technische staf van de gastheren: een slecht voorbeeld. Gelukkig liet de scheidsrechter zich hierdoor niet intimideren. Ondanks de onzorgvuldigheden in het spel zette De Rijp wel aan en creëerde zo af en toe zeer gevaarlijke momenten voor de OFC goal. Beau, Luc, Stan, Bart, Menno, Robbert en Benk waren echter niet gelukkig of vonden nog net de keeper of een verdediger op hun weg. Toen werd echt een wedstrijd om snel te vergeten. Menno ging een luchtduel aan, raakte uit balans, viel met zijn achterhoofd op de mat, AU! en kreeg ook de tegenstander nog boven op zich. Menno is een bikkel, blijft nooit lang liggen, maar nu wel…. ALARM dus! Ondersteund maar met zorgwekkende klachten werd hij op de bank gelegd. Daar bleek al snel dat professionele medische hulp nodig was. En dan duurt het toch nog heel lang voordat er een ambulance arriveert. Terwijl Menno op de bank van de dug-out lag ging de wedstrijd door. OFC schoot vanaf afstand op de lat, maar even daarna ging hun verdediging in de fout door Bart naar de grond te trekken binnen de ‘16’. Een terechte penalty. Luc VA – tot dat moment met Beau, Bart en Leon de beste man van de rood witten – pakte resoluut de bal en joeg deze tegen de touwen, BWAMMM, 1-1! De bevrijdende en verdiende gelijkmaker, het leed enigszins verzachtend. Bijna was De Rijp – dat die laatste fase dus met 10 man verder moest – nog spekkoper. Helaas miste Stan de kracht om de schitterende voorzet van Robbert – een uitstekend invalbeurt –tot assist te bekronen. Hij mikte naast. Eigenlijk zou dat wat teveel van het goede zijn geweest, maar had wel heel lekker gesmaakt. Daan en Robbert, dank voor het goede invallen! Toen was er eindelijk de ambulance. Even dacht Menno aan ‘the other side’ te zijn beland, maar gelukkig waren het de reebruine ogen en ivoor witte glimlach van de verpletterende schoonheid van de ambulancebroe – zuster! Menno werd dus afgevoerd, gelukkig gaat het inmiddels weer beter. Sterkte man! Volgende week de kampioenswedstrijd van deze JO19 najaarscompetitie. Concurrent AFC’34 staat met evenveel wedstrijden en punten onder De Rijp met een lager doelsaldo, maar speelt geen wedstrijd meer. De Rijp mag volgende week laten zien kampioenwaardig te zijn door Purmerend – voor de tweede keer deze competitie – te verslaan!

Sportieve groet, dr. Spock.

Kleurrijk en eenzijdig duel ontsiert door zeurpieten

Zondag 26-11-2017 De Wherevogels JO19-1 – SV de Rijp JO 19-1                             2-5 (0-3)

Sinterklaas heeft deze zondag langs de lijn helaas slechts even kunnen genieten,
Even, want al snel werd het plezier ontsiert door veel te veel zeurende pieten.

In het veld en langs de lijn,
Bleken spelers en ouders groot maar vooral heel klein met ongein.

De Wherepieten in hun vertrouwde camouflagetenue van zwart, wit en groen,
Onze Rijpers konden het daarom in het mooie rood met wit doen.

Met windje in de rug,
Drongen de Wherepieten De Rijp eerst op eigen helft terug.

Maar de Rood Witten waren slimmer, sneller en vooral cooler voor het Wheredoel,
Jip scoorde na een soort kluts met een onhoudbaar schot de 0-1, BWAMM, wat een balgevoel.

De Rijper verdediging stond ook vandaag weer als een huis en was niet te passeren,
Alras bleek dat een aantal Wherepieten behoorlijk te frustreren.

Gezeur over het optreden van de scheids- en lijnrechter moest het eigen falen maskeren,
Tjsa, ga maar terug naar school zegt Sint, om goede manieren of echte voetbalskills te leren!

De Rijp liet zich hierdoor nog niet verstoren,
En ging nog even door met aanvallen en scoren.

Beide Luc’s (Aal en R) wisten op fabuleuze wijze het vijandelijke net te vinden,
BOEMMM en BWAMMM, dus stond het nog voor rust 0-3 voor De Rijp lieve kijkbuiskinderen.

Deze Sint vond het op dat moment door het geklaag en gezever al lang niet meer leuk langs de lijn,
Deze voetbalbeleving was niet fijn (wat zijn grote mensen toch soms zooo klein).

Na rust werd de score verder uitgebouwd door beide Luc’s
Gewoon door goed te voetballen, zonder vervelende truc’s.

Dat De Rijp ook nog 2 doelpunten moest slikken was louter voor de statistieken van de KNVB,
En met 3 punten in de tas nam De Rijp terloops ook nog de koppositie over door verlies van concurrent AFC.

Groeten van S… tik(je)!

Dus toen kreeg ik een tikje op mijn schouder. Hoezo dit gedicht? Fuck! Sinterklaas dicht pas volgende week natuurlijk, het is nog steeds november en Black Friday nog niet eens achter de rug. “So what!?” denkt u nu? Eens! Maar met graagte benut ik nog even deze vrije ruimte.  Mannen, deze overwinning is een mooie beloning voor jullie onverzettelijkheid. Jammer van het dubbele kwartet en daarbij zeker een aantal heel onnodige kaarten. Volgende week niet meegaan in de malheur van de tegenstander en gewoon lekker blijven voetballen. Stan, beterschap man! En fijn dat nu ook Mick zijn eerste minuten na blessureleed weer kon maken. Tof!

Groetjes uit Graft, Hoofdpiet Robin en Badman! Hahahahahahahahahahahaha.

De Rijp vergeet doelsaldo in Obdam

Vooraf zou iedere Walvisvaarder van SV De Rijp 1 zich tevreden hebben gesteld met een 3-0 overwinning bij Victoria O, achteraf kon worden geconcludeerd dat de uitslag eigenlijk hoger had moeten uitvallen. Al had ook de tegenstander met gemak een tegentreffer kunnen maken. Op het kunstgras van Obdam, waar regen en wind voor gure omstandigheden zorgden, vergat het team van trainer Peter van der Zwaan aan het doelsaldo te werken. In het amateurvoetbal wordt een kampioenschap daar niet op beslist, maar voor de stand op de ranglijst kan het wel van belang zijn.

De Rijp heeft de eerste periodetitel aan Koedijk moeten laten, dat in zeven duels geen punt verspeelde. De koploper heeft een iets beter doelsaldo (24 om 23). Maar De Rijp, dat acht wedstrijden afwerkte, heeft een achterstand van vijf punten opgelopen door een nederlaag bij Apollo ’68 en een gelijkspel tegen Bergen. Het doelsaldo van nummer drie Hugo Boys is aanmerkelijk minder dan die van De Rijp: 15 om 23.

Tegen Victoria O kwam De Rijp al in de eerste minuut op voorsprong. Een voorzet van Valentijn Jonk werd door Tim Deitmers binnen getikt. Hier was donderdag nog uitvoerig op getraind. En Van der Zwaan zat op de bank natuurlijk te genieten toen de oefenvorm zo snel in de praktijk werd gebracht. Daarna duurde het bijna een half uur voordat ons vlaggenschip de voorsprong uitbouwde. Een perfecte corner van Menno Meijland kwam bij de tweede paal terecht, waar Nick Visser frank en vrij kon inkoppen. Ondertussen had de trainer van Victoria twee wissels moeten toepassen vanwege blessures. Kort voor rust had Nick zijn tweede goal kunnen maken, maar na een goede actie legde hij de bal verkeerd breed. De 0-3 kwam in de 55ste minuut. Na een hakje van Menno en een schot van Tim stond broer Stijn op de goede plek. Het was zijn negende treffer alweer dit seizoen. Per abuis werd vorige week op de site vermeld dat de teller voor Stijn op zes stond. Hij loopt gewoon meer dan één op één, Stijn heeft in acht duels slechts drie basisplekken gehad. Hij vindt dan ook dat het ‘lekker gaat’, maar erkende dat hij tevens de 0-4 had moeten maken. In de 66ste minuut raakte Stijn de paal. En in de slotfase ging een schot van zijn voet hoog over. Ook Nick trof de paal, waardoor de productie op drie goals bleef steken. Bij vlagen liet De Rijp heel goed combinatievoetbal zien. Dat weer afgewisseld met slordigheden en onrust aan de bal. Wesley Rollman demonstreerde technische hoogstandjes en was in grootse vorm op het middenveld. Rick Schrama excelleerde in de defensie. Victoria O kwam er behoudens een goede eerste twintig minuten niet meer aan te pas., maar heeft nu dan ook de rode lantaarn overgenomen van Nieuwe Niedorp dat verrassend Apollo ’68 versloeg (1-5).

Erik Oudshoorn

De Rijp JO191-1 laat supporters lang in spanning. Over zwerfkeien, een bierpijp en een ippon (of strike)!

Zondag 19-11-2017.           bal met gezicht

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De Rijp JO19-1 – SVA JO19-1                                6-1 (1-1)
Herfstiger kon het bijna niet. Zon (jaja), wind, bier en regen wisselen elkaar af deze zondagmiddag. Gelukkig vielen er geen bomen om (wel iets anders, lees maar snel verder!). Om precies 2 minuten en 15 seconden over half 3  liet de met het OV vanuit Amersfoort (!) gekomen scheidsrechter – dan ben je een liefhebber – de wedstrijd beginnen. De thuisploeg werd met windje en laag staande zon tegen direct vastgezet door SVA. Maar daar bleef het lange tijd bij, door onze uitstekende verdediging. De vandaag fenomenale Bas (alias Wilkinson triple blade), Beau (alias the Lion king of sky), Nick (alias The Wall), en LucA (How to be a rockstar Ketelbinkie) maakten de gasten telkens weer duidelijk dat Sinterklaas elders in het land kadootjes aan het uitdelen was. Hun topprestatie, onder leiding van een eveneens fenomenale goalie Leon (alias Reddende engel Kleefpasta) was nodig. Het lukte niet – ondanks het harde werken – om de bal goed in de ploeg te houden. De omstandigheden, net al genoemd, waren hier zeker debet aan. SVA kon het spel maken, maar werd alleen met schoten van afstand gevaarlijk, en ze vonden dus Leon met fenomenale saves op hun weg. De thuisploeg werkte keihard, maar de precisie ontbrak. Toch kwamen onze mannen op voorsprong. Stan (alias Captain Jack) verzond een geweldige pass naar Jip (alias JDG Sniper). Onze superspits controleerde de bal met links en vlamde direct met rechts de bal schitterend tegen de touwen, BWAMMM, 1-0. Een mooie opsteker voor De Rijp. SVA was echter niet verslagen en gooide er een schepje bovenop. Een eerste vrije trap werd door Leon schitterend uit zijn doel geranseld, maar bij een tweede was hij kansloos, 1-1. Paalstand, ruststand.

2de helft: Een andere wedstrijd. Terwijl het scorebord dan toch maar werd ontstoken en de wind bijna was gaan liggen, pakte De Rijp nu het initiatief nadat de eerste aanval van SVA was afgeslagen. Beau zag Bas – die van positie was gewisseld met Bart – vrij staan. Bas zag de vrije ruimte naar voren, maakte snelheid en slalomde als Alberto Tomba juichen in zijn beste jaren naar het vijandelijke doel. Precies op tijd tikte hij de bal over de uit zijn doel gekomen SVA keeper en dat betekende, BWAMM, een snelle 2-1. De beer was los. Een inworp van LucA op Kick (alias The Octopus) ging eerst nog mis. Kort daarna werd een tweede geweldige inworp tot assist gepromoveerd door Kick, die als enige tussen een paar slapende SVA verdedigers wakker was en de bal bij de eerste paal binnen knalde, BWAMM, 3-1 !! Het vertrouwen van de gasten ebde per seconde weg, die van De Rijp nam recht evenredig toe. Bart (alias Duracell man) kon op de rechtsachter positie zijn kwaliteiten als betrouwbare muur en opkomende verdediger nog beter etaleren. Menno (alias John Deere) kon nu ook zijn aanvallende kracht lekker kwijt. Stan (alias Captain Jack) liet nog een keer zijn klasse zien. Op het middenveld bleef hij sterk aan de bal, de scheidsrechter gaf goed voordeel, de pass op Jip was wederom van grote klasse. Jip promoveerde deze tot assist door de bal-  net als Bas eerder – subtiel over de keeper heen te liften, LIFFT, 4-1. En het was nog niet over. De Rijp liep nu (ook letterlijk) over de tegenstander heen. ipponOnze LucR (alias Mighty Snakebite) is op bijna elke plek inzetbaar en altijd betrouwbaar en sterk. Hij werkte zich een slag in de rondte en scoorde terloops een echte Ippon (of strike voor de kegelaars onder u) door een verdediger èn de assistent (100k) als een professional omver te werpen. Benk (alias Fireball) viel in en liet meteen zijn kracht zien. Helaas belandde zijn schot snoeihard op de deklat. Daarna een vrije trap; LucA kopte bekwaam in, de keeper tikte de bal uit zijn doel, maar dan wel weer voor de voeten van Jip die de bal eenvoudig kon binnen prikken. PRIKK, 5-1. Menno kwam op snelheid door in de ‘16’ op een dieptepass te lopen en hij dacht met een sliding eerder bij de bal te zijn dan de keeper, maar ze kwamen met elkaar in botsing. De keeper bleek ernstig gekwetst en kon niet meer verder. Gelukkig kon hij ondanks pijnlijke ribben nog wel blessurelopend van het veld. De wedstrijd was toen al lang gespeeld. Het sierde de gasten dat ze toch nog probeerden een tweede goal te maken, luid aangemoedigd door hun alleraardigst damestrio op het terras.  Maar onze verdediging gaf geen krimp. We konden nog een heuglijk feit vieren. Sam (alias Speedy Me) was na lang blessureleed en vakantiestress eindelijk weer bij de groep om zijn eerste minuten te maken. Lekker! Even ging Menno op rechts goed door en legde de bal panklaar voor de goal voor Jip. Die hoefde de bal alleen maar binnen te lopen, LOOPPP, en daarmee stond de 6-1 op het scorebord (met dank aan de charmante assistente ‘Leontien’ die de knopjes uitstekend bediende). Ik heb genoten (ook van het gerstenat)! Groetjes uit Graft, Prof. Dr, Ir. S.P. Ortliefblijven. Powered by Medec (hoofdsponsor jeugd SVdeRijp).

De Rijp wint strijd om tweede plek

Ondanks het slechte weer trok de topper SV De Rijp – Hugo Boys zondag honderden toeschouwers. Het publiek, en zeker die van de thuisclub, kwam niet bedrogen uit en werd beloond met een aantrekkelijke wedstrijd. In dit belangrijke duel, met als inzet de tweede plaats in de Vierde Klasse B, verzorgde De Rijp zonder meer het beste optreden van het seizoen. En dat leverde een 4-1 overwinning op.

Opnieuw betaalde de brede selectie van de Walvisvaarders zich uit. Want toen in de zestigste minuut trainer Peter van der Zwaan besloot gas te geven en overstapte op een concept met drie spitsen (3-4-3) kon hij ook direct schakelen met spelers als Stijn Deitmers, inmiddels clubtopscoorder, Jurjen Cramer en later Max Huider. De Rijp heeft sinds kort op tactisch gebied een Plan B en dat maakt de ploeg een stuk veelzijdiger. Het leverde sowieso een nóg interessanter schouwspel op. Jammer van de uitglijder tegen Apollo, anders was ons vlaggenschip door de afgelasting van Koedijk gewoon weer koploper geworden. Maar de conclusie mag zijn, dat elke speler in de selectie een belangrijke rol heeft.

Dat was voor Stijn Deitmers logischerwijs moeilijk te geloven toen hij na een hattrick tegen VZV op de bank moest beginnen. Maar de tactische keuze van Van der Zwaan, die tegen Hugo Boys volgens het beproefde 4-4-2 concept wilde starten, was verdedigbaar. Stijn kreeg alsnog zijn speelminuten in de tweede helft en antwoordde zoals het hoort: met zijn voeten. Twee keer trapte hij de bal in het net en bewees opnieuw in het strafschopgebied een genadeloze killer te zijn. Probleem voor hem is alleen dat De Rijp daar niet altijd speelt. Dat zal de spits vanaf de zijkant ook in het eerste bedrijf hebben geconstateerd. Hugo Boys drong vaak aan op de helft van De Rijp, zonder overigens veel kansen af te dwingen. Maar de thuisploeg was in de tegenaanvallen het gevaarlijkst. Nick Visser en Thom Rijser (bal van de lijn gehaald) hadden De Rijp binnen vier minuten op voorsprong kunnen zetten. Halverwege de eerste helft schoot Nick nog een keer slap in en volgens velen had hij in een één-tegen-één-situatie met de doelman van Hugo Boys een strafschop verdiend omdat hij van achteren onderuit werd getrokken. De talentvolle arbiter Davey Heesakkers zag het echter anders.

Toch was het Hugo Boys dat in de 42ste minuut de score opende. Een indrukwekkend verre inworp van Jesper Hoogland werd doorgekopt door Bob de Wit zonder dat de defensie van De Rijp daarop anticipeerde. De vrijgelaten Bo Groen van de ploeg uit Heerhugowaard kon simpel intikken. Kort na rust had Tim al gelijk kunnen maken. Hij kreeg een herkansing vanaf elf meter, nadat Wesley Rollman na een prima actie in het strafschopgebied omver werd geduwd. Tim schoot onberispelijk in: 1-1. Vervolgens ging Van der Zwaan over op zijn alles-of-niets-offensief. Een gelijkspel zou De Rijp immers op zeven verliespunten van koploper Koedijk hebben gebracht. De gedurfde ingreep werd beloond. Wéér stond Wesley aan de basis en wéér scoorde uitblinker Tim. Hugo Boys moest verder met tien man nadat Bo Groen met een tweede gele kaart en dus rood van het veld werd gezonden. Daarna werd het feest voor de familie Deitmers compleet. Na een prachtige aanval, waarbij Menno Meijland en Valentijn Jonk het voorbereidende werk verzorgden, stond Stijn op de goede plek. En dat gebeurde ook in de 84ste minuut toen Tim zijn broer in stelling bracht: 4-1.

Volgende week op bezoek bij Victoria O. Het zou zomaar kunnen dat Stijn dan weer een basisplaats heeft. Want alle spelers van deze selectie mogen aan de bak als de wedstrijd daarom vraagt.

Erik Oudshoorn

JO 17-1 ook lelijke wedstrijden moet je winnen…

SV De Rijp JO17-1  – Always Forward JO17-1                     7 – 0

In de kleedkamer blikten we nog even terug op onze overwinning van vorige week. Ik gaf de mannen een compliment voor hun wedstrijdinstelling en hun tomeloze inzet tijdens de wedstrijd. Met als resultaat 3 punten! Tegelijkertijd gaf ik aan dat het resultaat van die wedstrijd helemaal niets waard was als we punten zouden verspelen tegen de nummer laatste. Waar we de afgelopen wedstrijd in het begin even de kat uit de boom keken, moesten we nu vanaf het eerste fluitsignaal de tegenstander het gevoel geven dat in De Rijp niets te halen viel.

Het team van Always Forward dat het veld op kwam oogde ‘rommelig’. Twee spelers van nauwelijks 1.50 cm en een speler van zeker 1.95. Iedereen had een ander shirt aan en zelfs 1 speler had alleen een thermo-shirt aan. Ach ja, het was ook wit…. In mijn beeld was Always Forward altijd een grote vereniging met veel goede  jeugdteams. Met alle respect voor onze tegenstander, maar dit team was echt een ‘zootje ongeregeld”. Wij stonden daarentegen met een compleet team,  en dus vier wissels, klaar voor de aftrap.  We hadden volop mogelijkheden om moegestreden spelers rust te gunnen en om dan weer vers bloed in het veld te brengen. De boodschap om snel een eerste goal te maken was duidelijk begrepen. Bij de eerste de beste aanval kreeg een verdediger van AF de bal ongelukkig tegen zijn hand en de uitstekend en uiterst serieus fluitende scheidsrechter wees gedecideerd naar de stip. Robbert liet zich dit buitenkansje niet ontnemen en de vroege voorsprong was binnen: 1-0. Dat was natuurlijk een opsteker en een monsterzege lag in het verschiet. Maar helaas vergaten we te blijven voetballen en gingen we in de eerste helft veel te veel mee met het rommelige spel van de merkwaardige tegenstander. Dat kwam onze productiviteit niet ten goede. Opgelegde en 100 % kansen werden gemist en pas in de 17de minuut wisten we de score uit te bouwen: Giel kreeg uit een kluts eindelijk  de bal een keer lekker voor zijn voeten en haalde doeltreffend uit: 2-0. Nog net voor rust kwamen we eindelijk op 3-0 omdat collega-spits Niki vlak voor het fluitsignaal ook een keer doeltreffend uithaalde: 3-0.

In de 2de helft herhaalde het scenario van de eerste helft zich. Direct na rust was de net ingevallen Ole succesvol met zijn eerste balcontact: 4-0 Maar alhoewel we beter combineerden dan in de eerste helft stokte de doelpuntenmachine ook nu weer. Met nog 10 minuten te spelen dirigeerden we Robbert naar voren en dat gaf hem de gelegenheid om zijn productie weer eens op te voeren. Met een loepzuivere hattrick kleurde hij deze draak van een wedstrijd nog enigszins op. Met een 7-0 eindstand waren we natuurlijk best tevreden maar het vertoonde spel was enigszins teleurstellend na die geweldige pot bij Westfriezen.

Maar goed, ook lelijke wedstrijden moet je winnen! En met 12 punten uit de laatste vier wedstrijden (maar wel tegen de onderste vier teams) mogen we natuurlijk niet klagen. Maar onze competitie begint eigenlijk nu pas! Nu volgen er 3 potjes waarin we moeten laten zien dat we een solide middenmoter zijn in deze 1ste klasse. Volgende week thuis tegen Blokkers moeten we er weer staan. We gaan komend weekend ons trouwe thuispubliek trakteren op een mooie pot voetbal. We zullen de gasten uit Blokker met ‘Westfriezen’ gastvrijheid ontvangen. Ik reken op jullie !

Andreas Oerlemans

ING