Tag : wedstrijdverslag

Home/Bericht tagged "wedstrijdverslag" (Pagina 7)

4x JO 15-1 (C1) Verloren, gelijk, gewonnen en weer verloren

SV De Rijp JO15-1 – SVA JO 15-1  1 -2

Egmondia JO 15-1 – SV De Rijp JO 15-1  0 – 0  ( Egmondia wns)

SV De Rijp JO15-1 – Zaandijk  2 – 0

EVC JO15-1 – SV De RIJP JO15-1  2 – 1

Het ging erom afgelopen week.  Een wedstrijd tegen medekoploper SVA, een  doordeweeks bekeravontuur tegen Egmondia en daarna weer een pittige klus tegen Zaandijk. Zoals u in de kop kunt lezen hebben we de week met wisselend succes afgerond.

Laten we bij het begin beginnen. 
De wedstrijd tegen medekoploper SVA konden we met zelfvertrouwen tegemoet zien omdat we uit Assendelft een zwaar bevochten overwinning mee naar huis namen. Het zou een zware klus worden met het was op voorhand niet onmogelijk.  Toch viel in de eerste helft op dat SVA scherper aan de wedstrijd begon dan onze mannen deden. Je zag aan alles dat SVA gekomen was voor revanche en voor de koppositie. Wat betreft wedstrijdmentaliteit vielen we een beetje uit de toon, moet ik eerlijk zeggen. SVA was feller in de duels en toonde de ware wil om te winnen.  De balans neigde daardoor in het voordeel uit te slaan voor de gasten uit Assendelft maar de rust werd toch met de beroemde brilstand (0-0) bereikt.

In de kleedkamer zette het coachend duo de boel op scherp en werd terecht gevraagd om wat meer inzet in de duels. Je  moet wel willen winnen als je om de koppositie speelt. Dat was direct na rust zeker terug te zien en De Rijp creëerde in de eerste 10 minuten van de tweede helft goede mogelijkheden om op voorsprong te komen. Een schot van Milan kwam net op de bovenkant van de lat uit in plaats van net eronder.  En dan slaan de wetten van het voetbal natuurlijk genadeloos toe. Twee snelle counters van SVA, ingeleid door verre en snelle uittrappen van hun goede keeper, werden de verdediging fataal en bracht SVA op een 0-2 voorsprong. Met nog 10 minuten te gaan werd een offensief ingezet om de aansluitingstreffer te produceren.  We kwamen nog op 1-2 door een strafschop van Vince, maar hadden daarna te weinig tijd om er nog een gelijkspel uit te slepen. Met deze onbevredigende nederlaag zochten we de kleedkamer op, in de wetenschap dat verliezen niet nodig was geweest…..

———————————————————————————————

Op woensdag moesten we het uitgestelde bekerduel spelen tegen Egmondia. Toen we het sportpark op kwamen lopen, dachten we dat er een training van een senioren team op het veld plaatsvond. Maar nee, dit bleek de tegenstander van onze C1. OK, één dispensatiespeler is te begrijpen, maar Egmondia had maar liefst drie dispensatiespelers in de gelederen, bleek uit de spelersadministratie. We begonnen de wedstrijd met de opmerking dat we niet zeker wisten of je wel met 3 dispensatiespelers mocht spelen eigenlijk. Maar nadat we onze reglementen-vraagbaak Hans Knijn hadden geconsulteerd, bleek dat het allemaal ‘legaal’ was. Nou ja, dan maar de mouwen opstropen en gewoon ervoor gaan! In de eerste helft waren onze mannen nog enigszins onder de indruk maar dat bleek eigenlijk niet echt nodig. De kracht van Egmondia was om de bal met de grote snelheid naar voren te jagen en te kijken of ze daar hun snelle spitsen konden bereiken.  Dat lukte in de 1ste helft maar 1 keer, maar toen stond Mark alert op zijn post.  De rust werd zonder al te veel kansen van onze kant met een 0-0 stand bereikt.

We spraken de mannen in de rust toe dat ze niet mee moesten gaan met het spel van hun tegenstander, maar dat ze moesten doen waar ze goed in waren en dat is combinatie voetbal! Na de rust ging het beter en kregen we zelf ook goede mogelijkheden om op voorsprong te komen. De lat, de keeper en kunst en vliegwerk hielden het Egmondse doel echter maagdelijk schoon. Er ontstond een werkelijke powerwedstrijd in de tweede helft, waarbij geen van de teams onder wilde doen voor de ander. Het resultaat tegen dit veredelde C-team was een zeer verdienstelijk 0-0 gelijkspel. Maar in de beker ben je dan veroordeeld tot strafschoppen in plaats van dat je met een tevreden gevoel de auto in stapt. Het moet gezegd, penalty’s nemen konden onze gastheren van Egmondia wel, een score van 5 uit 5 was hun deel. En ja, dan moet je eenzelfde score zien te halen… En je zult altijd zien, bij ons mistte er 1 persoon en dat was wat ons betreft toch de man van de wedstrijd. Want Marcus, je was de absolute Man of the Match in de reguliere wedstrijd! Echt geweldig en foutloos gespeeld!  Het bekeravontuur was alleen voor ons ten einde.

———————————————————————————————-

Maar in competitie doen we nog mee om de bovenste plaatsen.  Om kans te blijven maken op promotie moest tegen de voor ons onbekende tegenstander Zaandijk wel gewonnen worden. De eerste 10 minuten was er niks aan de hand. De C1 schoot uit de startblokken en zette collectief onze tegenstander op eigen helft vast, Zaandijk kreeg weinig tijd en kans om uit te verdedigen. Deze geweldige start werd dan ook beloond met een terechte voorsprong. Enzo,die deze wedstrijd goed fysiek op dreef was, stuurde met een uitstekende pass  Julian de diepte in en hij kon oprukken tot en met het vijandelijke strafschopgebied en wist de doelman met een prima schuiver te passeren: 1-0. Gek dat een voorsprong soms een tegengesteld effect kan hebben. Zaandijk moest nu natuurlijk komen en ‘met lange halen, gauw thuis’ probeerden ze het doel van Mark te bereiken. In plaats van ons eigen spel te blijven spelen werd de C1 ook nu weer verleid om de speelstijl van de tegenstander te kopiëren. Het spelpeil werd er niet beter op en omdat we niet de rust namen om afstand te nemen van Zaandijk bleef het tot diep in de tweede helft onnodig spannend. Met nog een minuut of 10 te gaan mochten we een corner nemen. De bal hobbelde door een kopduel richting het doel van Zaandijk. Brian had zich voor de keeper opgesteld en niemand kon achteraf precies zeggen of hij de bal nou wel of niet geraakt had. Maar wat hij ook deed, het was wel het goede, want de bal rolde buiten bereik van de keeper  zachtjes het doel in: 2-0. Pffff, eindelijk rust in de tent en de laatste 10 minuten speelde de C1 een gewonnen wedstrijd. Zaterdag op naar Edam, we hebben nog een revanche appeltje te schillen met EVC daar. Kom op mannen, neem sportief revanche op de FrisParty match van vorige keer. Veel succes !

———————————————————————————————

Je zou zeggen dat een getergd en scherp collectief  op het veld zou staan om revanche te nemen op EVC. Niets was minder maar. We stonden erbij en keken ernaar. Uit niets bleek dat De C1 nog geloofde in het kampioenschap. Net een stapje te laat, net iets minder fel en de echte wil om te winnen ontbrak. We bereikten de rust gelukkig met 1-1 nadat de goed fluitende scheidsrechter ons een penalty toekende. Dat was vrijwel ons enige wapenfeit de eerste helft en Vince maakte dankbaar gebruik van dit sportieve gebaar. In de tweede helft hing de 2-1 van de thuisclub lang in de lucht maar met kunst en vliegwerk hielden de mannen het doel schoon. Net toen de scheidsrechter op z’n klok begon te kijken en een gelijkspel binnen handbereik bleek, kregen we toch een sukkelige klutsgoal tegen:  2-1 En met nog drie minuten te gaan was de tijd te kort om er nog een gelijkspel uit te slepen. Het zou trouwens ook niet echt terecht zijn geweest deze keer.

We hebben nog drie wedstrijden te gaan en het zou toch mooi zijn als we van alle tegenstanders in deze competitie in ieder geval 1 keer zouden winnen. Dan moeten de messen wel worden geslepen voor de laatste wedstrijden want anders dreigt de competitie als een nachtkaars uit te gaan. Laat dat niet gebeuren mannen, jullie kunnen zoveel beter. Nog drie overwinningen, ga ervoor!

Andreas Oerlemans

Jos Timmer held van De Rijp in thriller

Trainer Johan Rutz had met SV Beemster nog nooit van SV De Rijp verloren. Maar in zijn laatste streekderby tussen de rivalen – de oefenmeester gaat volgend seizoen aan de slag bij tweedeklasser De Zouaven – weet hij nu ook hoe het voelt om dit duel te verliezen. Met dank aan De Rijp-doelman Jos Timmer die in de slotminuut van de extra tijd een penalty uit zijn doel ranselde. Daardoor pakte De Rijp in een ware thriller de drie punten: 3-2. De Walvisvaarders leverden zodoende de rode lantaarn in bij OSV en staan in punten gelijk met Meervogels dat wel een wedstrijd minder heeft gespeeld (tegen koploper HSV weliswaar).

De Rijp zet zijn opmars derhalve voort in de Derde Klasse B. Met nog zes duels te gaan is het streven er in eerste instantie op gericht de directe degradatie te ontlopen en via de nacompetitie handhaving af te dwingen.

Nadat zijn ploeg de vijfde nederlaag in zes wedstrijden had geïncasseerd, concludeerde Rutz dat De Rijp genoeg kwaliteiten heeft voor de Derde Klasse. Maar aan de Jan Ploegerlaan weet iedereen dat het dan wel moet meezitten, onder andere met blessures en schorsingen. Tegen SV Beemster liet De Rijp zich van zijn beste kant zien. Ricardo Stam en Tim Deitmers startten in de spits, mede omdat Nick Visser niet fit was. Dat gold ook voor Pascal Oudejans. De linksback werd vervangen door Valentijn Jonk die het op deze positie verrassend goed deed. Targetman Frank Pieters hoefde van die kant niet te rekenen op een voorzet en dat maakte de spits al een stuk minder gevaarlijk. Trainer Peter van der Zwaan weet voortaan dat Valentijn voor de positie van linkervleugelverdediger absoluut een optie is. Met als bijkomend voordeel dat Thom Rijser dan linkshalf kan spelen.

De Rijp opereerde gedreven en verschillende jongens onderscheidden zich. Dat waren dit keer vooral de sterkhouders, onder wie Wesley Rollman, Ricardo Stam en Menno Meijland. Na al het blessureleed, met zelfs een veel te laat geconstateerde gebroken kuitbeen, speelde de laatste als nummer tien met afstand zijn beste wedstrijd van het seizoen.

Maar de Rijper aanhang kon op het volle terras, waar het goed toeven was in het voorjaarszonnetje, voor het eerst juichen na een sterke actie van Thom vanaf de linkervleugel. Vervolgens trapte Wesley de bal hoog in de touwen. Beemster repareerde de schade toen nog razendsnel. Pieters bediende de handige negentienjarige Nikki Molenaar die geheel vrij gelaten simpel kon scoren (1-1). Nog voor rust kwam De Rijp weer op voorsprong. Een inworp van Ricardo werd doorgekopt door Wesley waarna Menno eveneens met het hoofd de bal achterwaarts in het doel kopte.

Met die stand ging De Rijp tijdens de heenwedstrijd in Middenbeemster ook de kleedkamer in. Maar toen werd de voorsprong enkele minuten na rust omgebogen in een achterstand. Nu liep het heel anders. Ricardo was met een prachtige vrije trap al dicht bij 3-1. De bal belandde op de paal. Maar in de zestigste minuut was het wel raak toen een vrije trap van Bas Koster door Ricardo werd doorgekopt en vervolgens was Menno opnieuw de afmaker. Er leek daarna lange tijd geen vuiltje aan de lucht voor De Rijp. Jos Schrama kopte een corner een keer perfect in, maar doelman Pascal Fokkema stond op de goede plek. Tot Frank Pieters in de 85ste minuut de bal van Rick Schrama voor zijn voeten kreeg geschoven. Van der Zwaan weet dat aan vermoeidheid, De Rijp had veel gegeven in dit duel. Pieters pakte het cadeautje dankbaar uit: 3-2.

In de slotfase leek het nog even helemaal mis te gaan voor De Rijp, dat naarmate de tweede helft vorderde steeds meer onder druk was komen te staan. De sterk fluitende arbiter Helgering meende een trap op een voet van een Beemsterling te hebben gezien en wees naar de stip. Nikki Molenaar mocht proberen de blauwhemden aan een punt te helpen, maar zag tot zijn ontzetting dat Jos naar de goede hoek ging en de bal keerde. ‘Jossie bedankt, Jossie bedankt’, scandeerde het publiek. En de jonge doelman zelf naderhand: ‘De bal kwam op een goede hoogte op me af en niet echt in de hoek. Ik ging er volledig voor. Wat een heerlijk gevoel om zo de wedstrijd te beslissen.’  Kort daarna maakte Van der Zwaan bekend Jos als man of the match door te geven voor het Elftal van de Week in het Noordhollands Dagblad. En waarom ook niet.

Erik Oudshoorn.

 

 

 

 

 

KROM! Epos over dwalingen, een belchinees en geen dwazenfeestje voor Herr Schmidt !

Je gelooft het niet als je er niet bij was…

EVC JO17-1 – SV De Rijp JO17-1          2-1 (0-1)

25 maart 2017. De wijze Salomon schreef het al: dat wat krom is kan niet rechtgemaakt worden. Zaterdag jl. 24 maart was zo’n voetbalmiddag. Ondanks de hartverwarmende lentezon, deze dag kan niet kapot zou je denken, werd De Rijp JO17-1 in Edam bestolen! Een eerste helft die tam was, waar EVC de bal mocht rondspelen in de achterste linie, nauwelijks een doel kans wist te creëren en De Rijp moeite had de bal in bezit te houden door te veel slordigheid in de passing. Totdat Menno een gaatje zag in de Edammer defensie en zijn diepe bal op Jip precies op maat was. Jip’s aanname was perfect, zijn dribbel bleek op de juiste snelheid en in de 1 op 1 met de keeper bleef hij koel, BOEMM, 0-1 !  Een fijne voorsprong, een machteloos EVC en nog steeds ongelukkig net niet voetbal van De Rijp. Luc vA. dwong de EVC keeper tot een mooie zweefduik om zijn inzet van onder de lat vandaan te plukken. Slechts een keer moest Bruce ingrijpen na een slippertje in de Rijper defensie, verder niks aan de hand.

De tweede helft begon wat scherper, maar De Rijp bleef ongelukkig in de duels. Nog steeds niks aan de hand. Jip werd weer een keer goed de diepte ingestuurd. Dit keer strandde onze spits op de keeper. En toen werd de arbiter getroffen door een voor ons onzichtbare komeet van een 40+ kaas. Ofzo. De Rijp verdedigde uit na een goed afgeslagen vrije trap van EVC (kopduel fair gewonnen door de veel beter timende Beau), de afgetroefde aanvaller bleef met rugpijn liggen. Het spel leek door te gaan, De Rijp ten aanval, maar de zorgzaamheid van de arbiter noopte hem het spel stil te leggen. Dacht iedereen. En tot verbazing van diezelfde iedereen legde de totaal van het padje zijnde arbiter de bal op de stip. Strafschop! Wat? Voor wat? Wij weten het nog steeds niet. De thuisploeg pakte dit cadeau met graagte uit, 1-1. Zo makkelijk op gelijke hoogte komen is zelden vertoond. De Rijp moest door, zwaar gefrustreerd door zoveel onrecht. Door deze peper werd het wat feller en De Rijp zette meteen weer druk, maar leek ook tegen zichzelf te gaan voetballen. Zeker ook omdat er nog wat kansjes gemist werden. Stan lepelde na een mooie actie de bal net over de lat, Robbert knalde de bal na een mooie voorzet van Tom hoog over. Menno’s inzet rolde via buitenkant paal naast. En toen sloeg de thuisploeg toe. Een snelle combinatie werd mooi en knap afgerond, 2-1! Met nog enkele minuten op de klok.

Direct vanaf de aftrap slalomde Stan met korte 1-2 tjes tot bijna de 16, de breedtepass op Luc op rechts was op tijd, de voorzet van Luc schitterend. Beau, met weer een perfecte timing, was precies op tijd voor de goal en op hoogte om de bal tegen de touwen te koppen. BWAMM, 2-2, een uitstekende goal en de verdiende gelijkmaker. Of toch niet? De vlag aan de zijlijn wapperde, de scheids volgde het thuisadvies en dus geen goal maar een vrije trap tegen. Wie zet hier wie buiten spel?

De Rijp voelde zich bestolen (en dan schrijf ik het netjes op) en kreeg vandaag te weinig, EVC veel te veel.
De betekenis van Respect wordt zo wel heel lastig uit te leggen. Ik knijp in mijn neus: “Au!” De bevestiging dat het geen nare droom is geweest, maar echt is gebeurd. Onwaarachtig, dat wel. En dan besef: Het is maar een spelletje…! We maken er nog een mooie middag van.

Sportieve groet, Prof. Dr. S.U.M. Mertime BSc.

SV De Rijp 4 voetbalt voor het plezier

maar winnen zou ook wel eens leuk zijn….

Dit seizoen is gestart met een pilot om niet-selectie jeugd de mogelijkheid te bieden om samen door te stromen naar de senioren. Meestal haakt deze jeugd af omdat men het niet ziet zitten om door te stromen. Al die fanatieke oude kerels vol zelfvertrouwen. En daar kom je als jong broekie, nog nat achter de oren, niet echt in een warm bad terecht. Ons team houdt wel van een warm bad maar niet van een koude douche. Daarom polderen we met 16 man iedere week voor een leuke wedstrijd.
Ik ben er trots op dat binnen dit team met zeer uiteenlopende kwaliteiten de acceptatie enorm is. Met een beetje morren blijft men knokken. En als het echt moeilijk wordt komt er een humor over dit team welke ik zelfs niet begrijp. Mijn beloning is dat jongens die al gestopt zijn of in de A-junioren voetballen komen snuffelen. Als ik dan zeg dat ze welkom zijn om mee te trainen zie je ze denken: echt? Natuurlijk op deze leeftijd is het eerst zien dan geloven, zeker als ze gaan bedenken dat ze de verplichting hebben om iedere week er te staan. In de jeugd mocht ik het voor ze bedenken, nu mogen ze dat lekker zelf. In ons team spelen jongens die in een hoger team zo mee kunnen draaien , maar ervoor hebben gekozen om op dit niveau te voetballen. Om dan als dragende spelers af en toe tandenknarsend de ploeg op sleeptouw te blijven nemen is voor mij onbetaalbaar. Er is geen andere speler die niet nog meer zijn best gaat doen als zij sturen.
Eigenlijk heb ik niet zoveel te doen, een warm bad…

John

Vlaggen in top voor de JO17-1 (met dank aan de talenten Milan, Niki en Ole)

SV De Rijp JO17-1 – LSVV JO17-1                6-3 (3-0)

verslag JO17-1-.jpgZaterdag 18 maart 2017 was een bijzondere dag. In meerdere opzichten. Eerstens: Onze JO17-1 had wat personele uitdagingen, want sterkhouders Menno, Matthijs en Beau (altijd goed voor stootkracht, teamwork en strijdlust) waren om medische redenen vandaag niet inzetbaar. Gelukkig waren talenten Milan (JO17-2), Ole en Niki (JO15-1) beschikbaar en bereid om de JO17-1 te helpen. Dit ondanks dat ze net een zware 2-strijd hadden uitgevochten met de directe concurrent in hun competitie. Klasse mannen! Tweedens: het was de herrijzenis van Mick H. die – enigszins met hulp van de overkant – een applauswissel verdiende en ‘la pilota’ mee naar huis mocht nemen (symbolisch dan hè). Ten derdens: u heeft het al aan de kop van dit schrijven kunnen lezen: onze mannen hebben weer eens een overwinning behaald. En dat na een zware donderdagavondwedstrijd in het donkere Den Helder. Ter herinnering: De laatste punt werd op 4 februari (knap) gepakt tegen Koedijk (oorspronkelijk gepland in het Midwinter weekend), de laatste overwinning was … 12 november vorig jaar op Always Forward. Dus alle reden voor een klein feestje. En ten slotte was het een memorabele dag omdat we een echte senior arbiter hadden die zich niet liet foppen en zich niet liet intimideren door brullende randfiguren op de publieke tribune, langs en binnen de lijnen. Chapeau!!

Voordat ik deze glorieuze overwinning bezing eerst nog even een korte terugblik op een (bijna) puntenloze reeks die volgde op een uitstekende competitiestart. Het nieuwe jaar werd knap begonnen met een puntendeling (1-1) tegen Koedijk, maar daarna bleken de fysiek op (en over) het randje spelende teams van HCSC (2-3), Reiger Boys (3-0) en Den Helder (4-2) niet te verschalken, waarbij die laatste nog wel twee keer op achterstand werd gezet door dodelijk scherpe aanvallen en dito goals van Jip en Stan. Het was ook een wedstrijd waarin Bruce bewees een uitstekende lijnkeeper te zijn, Milan en Giel (JO17-2) en Bas (JO17-1 zo) goede invallers waren in een hectisch duel en De Rijp als team op de weg terug was.

Dan de (helaas voor het publiek) wat frisse en natte zaterdag 18 maart. LSVV uit Zuid- Scharwoude was te gast. De rode lantaarndrager van de competitie, waarvan ‘uit’ ook al met duidelijke cijfers was gewonnen. Maar hoe zou De Rijp het doen met de jonge invallers in plaats van de vaste waarden? Nou … erg goed dus. Dat heeft u hierboven al kunnen lezen. Het team bleek met een geïmproviseerde verdediging (Luc en Luc in het centrum en Tom en Milan op de vleugels) goed opgewassen tegen de lange bal en snelle spitsen van LSVV. Het enige smetje op de verdedigend uitstekende prestatie was dat de gasten bij drie spelhervattingen een kopsterke speler vrij lieten binnenkoppen. Daartegenover was de aanvalsdrang prijzenswaardig. Mick had vandaag een uitstekende dag en in de LSVV keeper een gewillige prooi. Drie, ja 3 keer wist onze Haring het net te vinden. afbeelding bij verslag jo17-1-2Een goede vangst. De eerste was razend knap. Met een rush vanaf de middellijn aan linker kant van het veld wist hij de hijgende verdedigers in zijn nek voor te blijven en in de 1 op 1 situatie met de keeper koel te blijven, BWAMM, 1-0. Na een soort van fout vlagfestijn nam de scheidsrechter de assistent van LSVV niet meer serieus. En nu was het Jip die vanaf de eigen helft precies op tijd startte en de verdedigers de hielen liet zien. Na een rush van ca. 35 meter bleef ook hij oog in oog met de keeper koel, BWAMM, 2-0. En de honger van De Rijp was nog lang niet gestild. Weer was het Mick die op onnavolgbare wijze zijn criticasters de mond snoerde na een mooie voorzet van Robbert, BWAMM, 3-0.

Na rust was er een nieuwe LSVV vlaggenier bereid gevonden, maar die gooide na 5 minuten het vlagje er bij neer. Jammer dat de frustratie over de eigen onmacht het won van de sportiviteit. De wedstrijd ging verder. De gasten gingen met meer agressie de strijd aan. Maar de thuisploeg liet zich niet uit het veld bluffen (door schade en schande wijzer geworden). En omdat driemaal scheepsrecht is profiteerde Mick nog een keer van de geboden ruimte, 4-1. Stan werd op maat bediend door Jip, de captain maakte in de afwerking geen fout, BOEMM, 5-1. Toen was de scherpte een klein beetje weg en werd er niet goed opgelet bij de spelhervattingen, waarmee LSVV wat dichterbij kwam (5-3). Maar direct na die derde tegentreffer gaf De Rijp het enige juiste antwoord. Stan werd weer in stelling gebracht door een slimme pass van weer Jip en BAWMMM, een harde en uitstekende geplaatste schuiver betekende de 6-3 en een gebroken moraal van LSVV. Mick had toen al een applauswissel gekregen. Jammer dat Niki en Ole op hun doelpogingen net wel een attente keeper troffen, maar dat laat onverlet dat ik hen en Milan (ijzersterk in zijn verdedigende rol) wil danken en vooral complimenteren met hun uitstekende spel. Heerlijk om deze talenten achter de hand te hebben.

Ook complimenten aan onze jongens die als team voor elkaar de strijd aan gingen. Ook dank aan Alex en Nico, die zich uitstekende ballenjongens toonden. En dank aan Piet W voor de bestuurlijke ondersteuning. En ten slotte maar niet in de laatste plaats dank aan de scheidsrechter. De leidsman floot een nagenoeg foutloze wedstrijd, ondanks de kennisgevingen van andere zienswijzen op bepaalde spelsituaties van LSVV. Meer lezen? Zie hiervoor ook de column ‘Arbitraire arbitrage, de weerbarstige praktijk van een scheidsrechter’ elders in dit Kontakt.

Sportieve groeten uit Graft,      Prof. Dr. Mr. Ing. U. Schrijver (MBA)

Jos en Bas uitblinkers in Akersloot

In de eerste seizoenshelft kreeg SV De Rijp in twaalf duels liefst 48 tegentreffers te incasseren. Dat lag niet zozeer aan doelman Jos Timmer, die ook niet alle wedstrijden onder de lat stond, maar het knaagde natuurlijk wel stevig aan zijn zelfvertrouwen. Met de progressie die het elftal vanaf de wedstrijd tegen DTS (3-3) op 11 december boekte kwam ook het herstel van Jos. En zondag stond hij als herboren te keepen tegen Meervogels ’31. In de eerste helft maakte de tiener al een betrouwbare indruk, werd hij alleen geklopt door een eigen doelpunt van Rick Schrama die een bal pardoes in zijn eigen net schoot. Na rust kon gerust worden gesteld dat Jos een groot aandeel had in de 1-2 overwinning. Een afstandsschot tikte hij over de lat, een vrije trap tikte hij uit de hoek en in de lucht was elke bal voor hem. Reddingen die aan de legendarische Jan van Beveren deden denken. Samen met Bas Koster en doelpuntenmaker Wesley Rollman, die twee treffers voor zijn rekening nam, was Jos de grote uitblinker in het winderige Akersloot.
Ander opmerkelijk feit: in het centrum van de verdediging hield de 44-jarige Michel Keetman zich ouderwets goed staande. Trainer Peter van der Zwaan had voor de routinier gekozen omdat hij altijd perfect timet bij hoge ballen. En het was bekend dat Meervogels veel over de vleugels speelt om de lange spelers voorin in stelling te brengen. Daar kwam dit keer weinig van terecht. Al gebiedt de eerlijkheid te vermelden dat de tegenstander vijf spelers miste.
Maar ook De Rijp was natuurlijk niet compleet. De spitsen Nick Visser en Ricardo Stam waren geschorst. Gelukkig kon de herstellende Tim Deitmers een helft spelen. Na rust werd hij vervangen door Max Huider die vanaf de rechterflank ging opereren, terwijl Wesley doorschoof naar de spitspositie. Het bleek geen slecht alternatief.
Nadat Rick rond de vijftigste minuut een voorgegeven bal in een reflex in zijn eigen doel tikte, vertoonde De Rijp een opmerkelijke veerkracht. Dit was ook geen tegenstander om bang voor te zijn. Twee minuten later begon Max een actie op rechts en speelde Wesley vrij die oog-in-oog met de doelman niet faalde. En vijf minuten later was het weer raak voor De Rijp. Bas Koster, die zich ondanks zijn jonge leeftijd als verdedigende middenvelder enorm sterk toonde in de duels, trok een bal voor het doel die door de wind op curieuze wijze bij de tweede paal ineens voor de voeten van Wesley belandde. De aanvoerder speelde het leer vervolgens door de benen van de doelman: 1-2.
Daarna was het vaak alle hens aan dek voor De Rijp. Meervogels bracht een extra aanvaller in het veld en ging met vier spitsen spelen. Maar De Rijp hield stand, mede door het goede keeperswerk van Jos.
Zondag wacht de clash met SV Beemster. De Rijp is er klaar voor om revanche te nemen voor de 4-2 uitnederlaag. De punten zijn nodig om van de laatste plaats af te komen. Onderaan in 3B wordt het steeds spannender. In tegenstelling tot de kop van de ranglijst waar HSV met twaalf punten voorsprong op Vitesse ’22 de titel niet meer kan ontgaan. Het verschil tussen De Rijp en OSV is nog een punt, dat met Zeevogels twee en Meervogels drie. Komt zondag dus allen (aanvang half drie) om uw dorpsgenoten aan te moedigen!


Erik Oudshoorn.

 

 

 

 

Hercules maatje te groot voor De Rijp

Ten overstaan van een vol terras en onder een vriendelijk lentezonnetje leed SV De Rijp aan de Jan Ploegerlaan zijn eerste nederlaag in 2017. Hercules Zaandam bleek net als in de heenwedstrijd veel te sterk: 0-4. Tot overmaat van ramp ontvingen de spitsen Nick Visser (commentaar op de leiding) en Ricardo Stam (schwalbe) een gele kaart waardoor zij komende zondag de belangrijke wedstrijd tegen Meervogels zullen missen.

SV De Rijp blijft in de Derde Klasse B de hekkensluiter. Hoewel concurrenten als OSV (3-1 zege op WSV ’30) wél punten pakten, is er nog geen reden om genoegen te nemen met degradatie. Er zijn nog acht wedstrijden te gaan. OSV en Zeevogels hebben vier punten meer, WSV ’30 vijf. Maar de situatie blijft natuurlijk onverminderd zorgelijk. Ploegen als Meervogels, Zeevogels en WSV ’30 zakken niettemin steeds verder weg. Tegen deze teams zal De Rijp de volle winst moeten boeken.

De wedstrijd tegen Hercules had al in de eerste helft beslist kunnen worden. In de 22ste minuut redde Niels van Bavel met een geweldige sliding de bal van de doellijn. Het scorebord wees toen al een voorsprong (0-1) aan voor Hercules door een treffer in de vijftiende minuut na een vloeiende aanval. De Rijp ging naarstig op zoek naar de gelijkmaker. Nick Visser dook een keer alleen op voor de keeper van de Zaankanters, maar treuzelde te lang.

Acht minuten na rust vergrootte Hercules de marge alsnog uit een corner. Toen knapte er iets bij De Rijp dat zich vaak de onderliggende ploeg voelde. Toch was de aansluitingstreffer heel dichtbij toen Niels bij een scrimmage uit een hoekschop van een meter afstand op de paal schoot. Daarna toonde Hercules aan gewoon over meer kwaliteit te beschikken. Zowel in de aanval als de verdediging heeft het team spelers waar De Rijp jaloers op kan zijn. De bezoekers liepen uit naar 0-4, maar dat was eigenlijk voornamelijk voor de statistieken. Dan moet het zondag maar gebeuren op de grasmat van Meervogels.

Erik Oudshoorn.

JO 15-1 (C1) Beker en Purmersteijn in het kwadraat

Dynamo JO15-1 – SV De Rijp JO 15-1  0 – 10
Purmersteijn JO15-2 – SV De Rijp JO 15-1  1–2
SV De Rijp JO15-1 – Purmersteijn JO15 -2  2-1

Een doordeweekse training leek het, ons midweekse bekeravontuur in Ursem. Op het prachtige sportcomplex van Dynamo mochten de jongens zich even uitleven op een matige tegenstander. Het was zeker niet de beste wedstrijd van de C1 maar hé, wat kun je daarvan zeggen als ze met 10-0 winst van het veld stappen. De wedstrijd was niet echt boeiend vandaar alleen de doelpunten makers: Milan 3x,  Mark! 2x, Cas 2x en Ole 2x. Op naar Egmondia komende week!

Afgelopen week mochten we de strijd tegen Purmersteijn in het kwadraat aangaan. Purmersteijn nam in beide wedstrijden een bijzonder afwachtende houding aan. Ze lieten zich geheel op hun eigen veld terugzakken en probeerde op die manier een onneembare vesting te creëren en gokte verder op een uitval van hun eenzame maar snelle en uiterst behendige spits. Het werden daardoor behoorlijk saaie potjes om naar te kijken maar uiteindelijk vergoedde de spanning wel veel.

De Rijp wist in Purmerend even geen raad met de geboden ruimte. De achterhoede ging de bal ‘brengen’ en liepen daardoor eigenlijk alle ruimte dicht. Het tempo was dan ook te laag om de gegroepeerde en hechte defensie stuk te spelen. Maar zie, als het tempo even omhoog ging, dan was er uiteindelijk wel een gaatje te vinden. Twee snelle uitbraken leverden voor rust twee doelpunten op. Eerst haalden Julian met een paar onnavolgbare acties de achterlijn en bereikte met een voorzet Enzo die geen seconde aarzelde: 0-1.
In de 27ste minuut maakte Milan zich goed vrij op de rand van het strafschopgebied en hij dreigde zelf te schieten. Maar in plaats van zelf de trekker over te halen, gaf hij hem heel slim aan Niki die er nog net iets beter voor stond: 0-2 en tevens ruststand.

In de tweede helft hetzelfde spelbeeld. Een afwachtend Purmersteijn loerend op de counter. De wedstrijd dreigde als een nachtkaars uit te gaan totdat P’steijn ineens uit het niets de aansluitingstreffer produceerde en het nog vier minuten billen knijpen werd. Mark redde in de laatste minuut spectaculair en zorgde ervoor dat we verdiend met 3 punten naar huis gingen.

Zaterdag was het interessant om te zien of P’steijn dezelfde tactiek zou toepassen. Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat het echt leuk is om zo te voetballen op die leeftijd. Ook deze keer wist de C1 zijn geduld te bewaren en te wachten op de kans die zich altijd wel voor doet. In de 20ste  kreeg Ole een vrije bal te nemen op 20 meter afstand. De vrije trap was niet echt goed maar lastig genoeg voor de keeper die de bal niet klem kreeg. Julian was er als de kippen bij en tikte de rebound binnen: 1-0. Deze keer gingen we met maar 1 doelpunt marge de rust in. Na de rust vergaten de mannen te voetballen en wisten ze moeilijk om te schakelen naar de iets aanvallendere tactiek van de tegenstander.  Na een minuut of twaalf stonden we erbij en keken we erna hoe 1 van hun spitsen een shot op doel waagde. De bal rolde buiten het bereik van Mark in de uiterste hoek: 1-1.

Het bleek een goed wake-up call. Ineens begon de C1 weer beter te spelen en ging men er vol voor om de overwinning alsnog binnen te halen. 5 Minuten voor tijd wist Milan Ole te vinden aan de rechterkant van het strafschopgebied. Hij schudde in een duel zijn tegenstander van zich af en produceerde de winnende treffer in de verre linkerhoek: 2-1.

De C1 doet volop mee! Woensdag voor de beker dus en zaterdag tegen medekoploper SVA. Het wordt een spannende maar uitdagende week !
Veel succes mannen!

Andreas Oerlemans

Gelijkspel gemiste kans SV De Rijp

Het eerste elftal van SV De Rijp heeft zondag een kans gemist om een grote slag te slaan in de strijd om lijfsbehoud in de Derde Klasse B. Op bezoek bij Wijk aan Zee kwamen de Walvisvaarders net als een week ervoor tegen Vitesse ’22 niet verder dan 2-2. Nog meer dan in Castricum lagen de drie punten voor het grijpen. Bij een overwinning had SV De Rijp de rode lantaarn overgedragen aan OSV.

Het tweede duel aan de rand van de duinen in een week tijd was allerminst hoogstaand. Daar leenden het veld en het weer zich ook niet voor. Desondanks had De Rijp in de eerste helft wat meer voor een verzorgde opbouw kunnen kiezen. Zeker na de tamelijk vroege voorsprong was er geen enkele reden tot het paniekerig wegwerken van de bal in de defensie. De openingstreffer kwam tot stand na een goede loopactie van Ricardo Stam, die in de spits de wederom geblesseerde Tim Deitmers verving. De voorgetrokken bal belandde aan de andere kant van het strafschopgebied, waar Menno Meijland tegen de grond werd gewerkt door Richard van Gelderen. Een merkwaardige ingreep van de Wijk aan Zee-speler omdat de bal het tweetal al was gepasseerd. Aanvoerder Wesley Rollman mocht het cadeautje vanaf de strafschopstip uitpakken en deed dat in tweede instantie. Zijn eerste inzet werd nog door de doelman gestopt, maar op de rebound van Wes was hij kansloos.

Veel ging er vervolgens over de rechtervleugel waardoor Valentijn Jonk op de linkerkant moeilijk in zijn ritme kon komen. In de 29ste minuut kwam Wijk aan Zee langszij. Menno beging zo’n 25 meter van het doel een overtreding. Vervolgens schoot Hidde Fenenga de bal in de kruising. Als een granaat vloog de bal in het net, onhoudbaar voor doelman Jos Timmer.‘Dat lukt hem nooit meer’, zei een bestuurslid van Wijk aan Zee in de rust cynisch. Maar juist dus wel tegen De Rijp.

Halverwege de tweede helft kwamen de Rijpers toch weer op voorsprong. Na een sterke actie van Nick, die net als een week eerder een plaag was voor de defensie, ging de bal via Richard van Gelderen – hij dus weer – onder de lat in het doel toen deze de voorzet probeerde te blokken. Nauwelijks een paar minuten later had Ricardo de kans de wedstrijd te beslissen en de volle winst veilig kunnen stellen. Na een sterke loopactie hoefde hij alleen nog de doelman te omspelen, maar daarbij struikelde hij over de bal.

Dat was nog geen ramp geweest als een zondagsschot Wijk aan Zee zo’n tien minuten voor het einde niet opnieuw naast De Rijp had gebracht. De omstandigheden en het stevige spel van de tegenstander, die vooral Wesley flink aanpakten, voorkwamen dat De Rijp opnieuw afstand kon nemen. Het vertrouwen in een goede afloop is ondanks deze teleurstelling niet verdwenen bij de ploeg die dit kalenderjaar nog ongeslagen is. Er zijn in negen wedstrijden ook nog voldoende punten te verdienen om het vege lijf te redden, maar penibel blijft het wel.

Erik Oudshoorn.

 

SV De Rijp kruipt naar concurrentie

SV De Rijp heeft ook in de derde wedstrijd na de winterstop een opgaande lijn vertoond. Tegen Vitesse ’22 dwong het team van trainer Peter van der Zwaan een verdienstelijk gelijkspel af: 2-2. In de eerste (thuis)wedstrijd van het seizoen bleek de ploeg uit Castricum nog met 2-7 veel te sterk. Maar aan de voet van de duinen had De Rijp ook kunnen winnen. De volle winst ging verloren in de 77ste minuut door een ongelukkig moment in de defensie, waardoor Mats Laan de gelijkmaker kon aantekenen. De concurrentie in de strijd om lijfbehoud blijft echter ook punten pakken. Wijk aan Zee won bij Meervogels (0-1). OSV staat nu op twee punten en daarboven Meervogels op vier met wel een wedstrijd minder gespeeld. De Walvisvaarders zullen volgende week dan ook op bezoek bij Wijk aan Zee in ieder geval moeten winnen om aan te haken

Hekkensluiter De Rijp bleek zonder Menno Meijland en doelman Jos Timmer (weekendje weg) de vooraf nummer van drie van de Derde Klasse B goed partij te kunnen bieden. Van der Zwaan hield tevens Ricardo Stam tot diep in de tweede helft buiten de ploeg. Hij was net terug van wintersport. Een aantal spelers dat wel in de basis stond onderscheidde zich. Om maar achterin te beginnen: doelman Leon Commandeur was vooral in één-tegen-één-situaties ijzersterk. Als een duveltje uit een doosje kwam de zeventienjarige eerstejaars A-junior steeds uit zijn doel en was een aanvaller van Vitesse dan te snel af. In de tweede helft stompte hij ook een keer een bal uit de kruising. Verder was Wesley Rollman sterk in de duels en speelde ook Valentijn Jonk een prima wedstrijd. De linkshalf liet zien na een lange afwezigheid elke week sterker te worden. Jammer dat hij in de tweede helft gedwongen werd  tot veel defensieve arbeid.

De Rijp ging in het laatste half uur te gehaast spelen, te weinig werd nog rustig opgebouwd. Dat leverde balverlies op waardoor Vitesse steeds weer aan een nieuwe aanval kon beginnen. De opponent moest echter achterin voortdurend waakzaam blijven, want daar zorgde Nick Visser voor sterke rushes en stichtte ook Tim Deitmers gevaar. In de 56ste minuut had Tim de 3-1 op zijn schoen, maar door een ‘bizar polletje’, zoals hij het noemde, schoot hij de bal oog-in-oog met de Vitesse-doelman hoog over.

De Rijp moest in de eerste helft terugkomen van een vroeg opgelopen achterstand. Jonk, die ook nog op de paal schoot,  bracht beide ploegen op gelijke hoogte. Kort voor rust werd Thom Rijser aangetikt in het strafschopgebied. Niet Wesley maar de man in vorm, Tim dus, ging op elf meter staan en schoot de bal onberispelijk in de hoek.

Na rust werd Vitesse steeds sterker. Maar Laan kon de ploeg pas een punt bezorgen nadat de bal voor het doel van De Rijp slecht werd weggewerkt en via een rug voor zijn voeten belandde. Met een curve ging de bal om Leon heen in het doel. Op volle oorlogssterkte gaat De Rijp volgende week weer naar de kust. Ons vlaggenschip is na de winterstop nog ongeslagen en ook het bij vlagen goede spel geeft vertrouwen.

Erik Oudshoorn.

ING