De C1: Aanhaken of afhaken

//De C1: Aanhaken of afhaken

SV De Rijp C1  – SVA   2 -2

Beide teams moesten winnen om nog kans te maken op het kampioenschap.  Aanhaken of afhaken, erop of eronder, zo’n wedstrijd dus. Belangrijke les, getrokken uit de eerste wedstrijd , was om niet zó te starten op dezelfde manier als daar in Assendelft. Toen stonden we na 20 minuten met 3-0 achter en werden we veroordeeld tot een energierovende inhaalrace. Wat overigens toen leidde tot een zwaarbevochten 4-4 gelijkspel.

Het was dus oppassen geblazen en  zaak om de vlot combinerende mannen uit Assendelft van ons doel af te houden. Ik zeg ‘mannen’ want de gemiddelde lengte van de tegenstanders was een kop groter dan onze jongens. Als je had gezegd dat het de B1 van Assendelft was, dan had ik het ook geloofd. Maar de start van de wedstrijd was eigenlijk prima. Beide teams probeerden combinerend een weg te vinden door de verdediging van de tegenstander.  Maar voordat we echt moeite kregen met de kracht van de tegenstander kwamen we op voorsprong. De onzekere doelman van A’delft deed een poging om Menzo te imiteren. Ik bedoel dan op zijn poging om als meevoetballende keeper te acteren. Ver voor zijn doel staan en als laatste man meevoetballen. Dat voetballen was hij niet zo goed in en dat was de aanleiding tot de eerste goal. De keeper probeerde de bal uit te verdedigen maar schoot de bal recht in de voeten van Ole. Deze had de tijd om rustig aan te nemen en te zien dat de keeper nu wel erg ver voor zijn doel stond. Hij stuurde de bal met een prachtige boog over de keeper heen en zette de Rijp op voorsprong: 1-0.
SVA zette een tandje bij en wist de weg naar het Rijper doel steeds makkelijker te vinden maar de onzorgvuldigheid van de spitsen en de uitstekende reflexen van Reece voorkwamen een, het moet eerlijk gezegd,  terechte gelijkmaker. Net toen we dachten dat we de rust met onze voorsprong zouden bereiken, was er een moment van onachtzaamheid. Bij een corner vergaten we mee te springen met de langste man van het veld en die maakte daar dankbaar gebruik van en knikte onhoudbaar binnen: 1-1.
In de rust wezen we op het feit we feller moesten zijn in de duels. De wil om te winnen spatte er vanaf bij SVA, bij ons leek er sprake van een zekere loomheid. Het was wat mat en dat was nou net niet de instelling waar we om hadden gevraagd. Tandje erbij dus!

In de tweede helft hadden we moeite om de reuzen uit Assendelft van ons af te houden. Het was wachten op de volgende tegentreffer en die kwam er dan ook. Een uitstekende combinatie op links eindigde met een fantastische voorzet die snoeihard werd ingekopt door 1 van de Delfter spitsen: 1-2. Deze dreun kwam hard aan en de wedstrijd leek na dit doelpunt als een nachtkaars uit te gaan. De Rijp leek zich te hebben neergelegd bij de nederlaag en SVA zette ook niet echt meer aan. Dat hadden ze beter moeten weten want in de uitwedstrijd viel de gelijkmaker ook in de dying seconds. Net toen Maurice en ik langs de lijn onze teleurstelling stonden te verbijten was daar ineens de opleving van Robbert. Hij wilde niet achterblijven bij zijn collega spits en op de rand van de 16 schoot hij ineens uit de draai met een prachtige curve over de, weer te ver voor zijn doel staande, keeper heen: 2-2. Zo sleepten we een gelukkig gelijkspel uit het vuur, maar beide teams schoten er dus niet zoveel mee op. We zeiden aanhaken of afhaken; laten we het op een voorzichtig inhaken houden. Op naar de bekerwedstrijd tegen IVV.

2018-12-07T18:36:42+00:00maandag 4 april 2016|Wedstrijdverslagen|