De C1; Als een nachtkaars uit of nog 1 keer vlammen?

//De C1; Als een nachtkaars uit of nog 1 keer vlammen?

9 -4 : SV De Rijp C1  – Purmersteijn  2 – 2
11 -4 : SV De Rijp C1 – IVV  C1  1- 4
16-4 : Sporting Krommenie C1 –  SV De Rijp C1  3 – 0

In de maand april worden de prijzen verdeeld. Het verdient een compliment dat er voor onze mannen (en dame) nog wel wat te halen viel.  Zelfs na het gelijke spel tegen SVA waren er nog kansen op het erepodium.  De altijd beladen wedstrijd tegen Purmersteijn ging dus nog ergens om.  Zij waren bij winst de nieuwe koploper,  wij zouden nog een minieme kans maken op eremetaal bij een overwinning.  Moet je spelers dan nog motiveren of kun je er van op aan dat ze vol voor de overwinning gaan? Je zou het laatste zeggen maar P’steijn kwam gretiger de kleedkamer uit en streed voor iedere meter. Dat kon je van ons niet zeggen. Maar in deze competitie kun je je niet permitteren om slap te beginnen en de tegenstander het gevoel te geven dat er van alles te halen valt.

P’steijn is kwalitatief niet het beste team uit de competitie maar ze zijn wel een hecht en sterk collectief.  De wil om te winnen straalde er vanaf en dat resulteerde in twee goede doelpunten in de eerste helft. Een strakke aanval met een mooi steekpasje naar de spits die stand-in goalie Mark Molenaar kansloos liet en een aanval waarbij we deur wagenwijd openzette voor de spits om prachtig uit te halen in de verre rechterhoek. “Het schot eruit halen’  is een veel gebruikte aanwijzing langs de kant, toch geven we de tegenstander te vaak de kans om van afstand te schieten: 0-2 achter en ruststand dus.

We deden in de kleedkamer een beroep op het eergevoel. We zouden toch niet nog een keer het kaas van het brood laten eten door deze tegenstander? Robert pakte de draad op door halverwege de tweede helft de aansluitingstreffer te maken na een merkwaardige actie van de keeper op een terugspeelbal:1-2. Eindelijk werd de veerkracht en de spirit van de C1 zichtbaar en werd er ook gestreden voor een acceptabel resultaat. De emoties liepen vervolgens weer hoog op. P’steijn rekte veel tijd en de scheidsrechter liet daardoor lang doorspelen. Te lang volgens P’steijn en wij profiteerden daarvan door wederom in de laatste minuut en dying seconds de gelijkmaker te scoren. Tom haalde doeltreffend uit en wiste de gelijkmaker te produceren: 2-2. Wat er daarna gebeurde verdient geen verslag meer maar de gelijkmaker was een feit en de 2-2 verdween in de boeken.

Op maandagavond moest onze gestaakte bekerwedstrijd tegen IVV worden ingehaald. Deze keer geen storm en invallende duisternis maar goede weersomstandigheden op het vertrouwde hoofdveld. Laten we het de wedstrijd van de rebound noemen. IVV had de helft van de tweeling, wij hadden Reece! Onze doelman keepte werkelijk een geweldige wedstrijd en hield in zijn eentje stand tegen IVV. OK, paal en lat hielpen hem een handje maar alles wat in eerste instantie op zijn pad kwam, ranselde hij zijn doel uit.

Daarna heb je natuurlijk wel de hulp van teamgenoten nodig om de rebound, de tweede bal tegen te houden. Alle doelpunten die we tegen kregen, werden eerst door Reece gestopt, in de rebound was hij vaak kansloos.  Het mocht niet lukken vandaag en we moeten eerlijk zijn, we moesten vandaag onze meerdere erkennen in een geweldig voetballende ploeg die vol voor de winst ging. Reece stopte nog een strafschop, Matthijs scoorde na rust nog een ere-treffer maar meer zat er niet in deze avond.

Ik ben echter niet verbaasd als er binnenkort een scout langs de kant staat om de verrichtingen van onze doelman te volgen. Ik zou zelfs zeggen dat menig scoutingsnetwerk slecht functioneert als ze binnenkort niet een keer komen kijken….

Op de vroege zaterdagmorgen mochten we op pad naar de voor ons nog onbekende tegenstander Sporting Krommenie. Zij nog vol in de race voor het kampioenschap, wij nog een goede kans om de competitie met twee overwinningen lekker af te sluiten.

De wedstrijd op het sfeervolle sportpark in Krommenie ging in de eerste helft gelijk op en toen we de rust haalde met een 0-0 stand, na een helft met pittige tegenwind, gingen  we ook weer geloven in een goed resultaat.  We misten Robbert voorin, hij heeft toch het vermogen om een bal in de aanval even vast te houden zodat de middenlinie aan kon sluiten. Maar goed, ook zonder hem, hebben we goede wedstrijden gespeeld dus het zou nog moeten kunnen.

Maar soms kun je in de rust zeggen wat er gaat gebeuren, namelijk dat SK met volle energie uit de kleedkamer zou komen. Ze wilden natuurlijk een vroege voorsprong in de tweede helft forceren om ons zo de genadeklap uit te delen. En wat we voorspelden gebeurde ook. Een getergd Sporting vechtend voor zijn laatste kampioenskansen en de noodzaak om een overwinning te behalen.  En ja, dan moet je die aanvoerder, een geweldige spelverdeler en een waar voorbeeld in het veld niet zoveel ruimte geven.  En met een tegengoal na 10 minuten in de tweede helft, wisten we dat het een moeilijke ochtend zou worden. We stelden er niet veel tegenover.  Krommenie was de betere op het veld en bereikte wat ze wilde bereiken. Een goede overwinning om zo hun kampioenskansen in stand te houden. En wij, wij kenden een jammerlijke primeur zo aan het einde van het seizoen. Het werd de eerste wedstrijd van het seizoen waarin we niet tot scoren konden komen. Een raar en onbevredigend gevoel moet ik bekennen.  We werden met een onnodige 3-0 nederlaag naar de Rijp teruggestuurd.

Ok en dan de vraag voor volgende week? Laten we dit uitstekende seizoen als een nachtkaars uitgaan of gaan we nog één keer echt vlammen? En laten we het trouwe thuispubliek  nog één keer zien hoe goed jullie werkelijk kunnen voetballen of geven we Sporting Krommenie weer alle ruimte om te voetballen?

Ik reken op jullie eergevoel en de werkelijke wil om de laatste thuiswedstrijd winnend af te sluiten. Zo gek is dat ook weer niet, want Maurice en ik weten dat jullie het makkelijk kunnen! We rekenen en vertrouwen op jullie!

2018-12-07T18:36:38+00:00zaterdag 16 april 2016|Wedstrijdverslagen|