“Hééee scheids!” Arbitraire arbitrage of De weerbarstige praktijk.

//“Hééee scheids!” Arbitraire arbitrage of De weerbarstige praktijk.

plaatje bij arbitrageartikelLaten we dit afspreken!

 

Olifantenhuis of Oost-Indisch doof. Want je zult het maar moeten aanhoren. Elke week weer. Vanuit de ene kant  “Goed gezien scheids! Klasse!” en tegelijkertijd vanuit de andere hoek “Hée scheids, wanneer ga je naar de opticien voor een nieuwe bril?” (en dat is dan nog de relatief nette variant van de kritische hoek).  Eén spelmoment en beslissing even later kan het zomaar precies omgekeerd zijn. Dit is een werkelijkheid van een (jeugd)arbiter die de (jeugd)voetbalwedstrijd in goede banen probeert te leiden.

Elke ochtend van die speeldag sta je op om die wedstrijd goed te fluiten. Om er voor jezelf en voor de teams een leuke wedstrijd van te maken, met een eerlijk verloop. Je wilt goed fluiten en daarmee plezier hebben. Het maakt je niet uit wie gaat winnen! Maar wel dat de wedstrijd ordentelijk verloopt. Volgens de spelregels.

Zo was ik laatst als toeschouwer aanwezig bij een aantal wedstrijden van mijn zoon. Natuurlijk hoop ik dat hij met zijn team een goed resultaat behaalt. Op de eerste plaats dat hij met zijn team een fijne wedstrijd mag spelen, waarin de combinaties lukken, er spectaculaire aanvallen zijn en goede duels  plaatsvinden. Winnen is dan mooi meegenomen. Maar niet heilig.

De scheidsrechter probeert de wedstrijd goed evenwichtig te leiden. Elke wedstrijd opnieuw. Elke wedstrijd kent ‘tig’ situaties waar van de scheidsrechter wordt verwacht dat hij/ zij een beslissing neemt. Vaak in een split second. Overtreding of niet, bewuste elleboogstoot of niet, buitenspel of niet, penalty of niet, schwalbe of niet?? Zo ook bij deze wedstrijd.

Dezelfde situaties gezien vanuit een andere hoek met eigen oordeel door 22 anderen binnen de lijnen, door veel meer velen vanaf de kant. “Hée scheids!” En dat niet één keer, niet twee keer, niet tien keer, maar vele beslissingen van de jonge scheidsrechter werden door de spelers en de zijlijn bekritiseerd. En het werd besmettelijk. Ook mijn eigen team ging steeds meer klagen over de blijkbaar arbitraire arbitrage. De werkelijkheid of een eigen werkelijkheid. Waarachtig…

Net op tijd bijt ik op mijn tong, houd ik mijn mond. Meelevend met mijn zoon, zijn team, wil ik de scheidsrechter ‘helpen’. Mijn eigen werkelijkheid, mijn eigen zienswijze aan de scheidsrechter duidelijk maken. Niet eens als tegenwicht aan al die andere schreeuwers. “Héee scheids!” “Hi-ha- …!”

Ho ! Ik doe een stap terug. En hou mijn mond. Accepteren, incasseren. RESPECT ondanks en ook bij een mogelijk mindere dag van de referee!

Laten we alleen de voeten nog laten spreken! Kunnen we dat met elkaar afspreken?

Hartelijk bedankt. Dr. A.R. Biter.

 

2017-03-20T09:57:30+00:00maandag 20 maart 2017|Jeugd|