JO 17-1 knokt zich langs ‘senioren’ III

//JO 17-1 knokt zich langs ‘senioren’ III

Westfriezen  JO17-1 – SV De Rijp JO17-1  1 – 3

We liepen zaterdag naar het veld waarop we onze warming-up mochten doen en ik zag  op dat veld een senioren team ook een warming up doen. Een man met een volle baard en twee geblokte kerels van zeker 1.90m maakten onderdeel uit van dat team en trokken hun sprintjes om warm te worden. Net toen ik me afvroeg waar onze tegenstander dan zou zijn, werd ik verwelkomd door de leider van dit team en werd me langzaam duidelijk dat dit toch echt onze tegenstander was.  Slik! Ok, nou zegt dat natuurlijk niks maar het was een imposante luchtmacht waar we ons op moesten voorbereiden. Een pot tegen senioren III dus, nou ja, dan moesten we ons daar maar tegen wapenen, wel met respect maar zonder ontzag.

De eerste helft waren beide teams gelijkwaardig aan elkaar. Het was een fysiek duel, maar onze Rijpers lieten zich niet wegzetten en boden pittig tegenstand. Het was fijn dat we Matthijs weer een keer aan de aftrap mochten begroeten en hij speelde een lekkere eerste helft op ‘zes’. De kansen waren ook in evenwicht. Westfriezen kreeg twee vrije trappen op de rand van het strafschopgebied, omdat we iets te opzichtig ‘de handjes’ gebruikten in de verdediging. Gelukkig waren ze zeer slordig in het uitpakken van deze ‘kadootjes’. Aan de andere kant konden wij bijna juichen na een schot van Ole dat door de doelman met een katachtige redding nog net corner werd getikt. We bereikten zonder al te veel problemen de rust met een gelijke stand: 0-0.

In de rust werd erop gehamerd om tegen zo’n fysieke ploeg vooral de bál te laten gaan en niet met de bal te gaan lopen. We wisten dat Westfriezen furieus aan de 2de helft zou beginnen, omdat ze niet tevreden waren met de gelijke stand bij rust. Scherpte was dus vanaf het eerste fluitsignaal weer geboden!  Maar eigenlijk was het precies andersom. De Rijp kwam beter ‘uit de kleedkamer’ en kreeg in het begin van de 2de helft een licht veldoverwicht.  Dit overwicht leidde tot de verdiende voorsprong. Een werkelijk prachtige aanval waarbij Stijn de diepte in werd gestuurd door Ole, werd na de strakke harde voorzet van diezelfde Stijn door Robbert uitstekend en koelbloedig afgerond: 0-1.

Dit had Westfriezen niet verwacht en met nog meer inzet begonnen zij aan hun inhaalrace. We lieten ons na een minuutje of 10 weer eens ‘verrassen’ bij een corner en hun spits kon ongehinderd de gelijkmaker binnenknikken: 1-1. Ik vreesde even voor het ergste, want Westfriezen rook bloed en wilde meteen doordrukken.

Maar ach, wat kan ‘coach-zijn’ soms heerlijk zijn. De B1 stond op als team en trakteerde de meegekomen toeschouwers op de beste tweede helft van het seizoen. Wat een inzet, wat een energie straalde dit team ineens uit. Ik hoorde de spelers elkaar motiverend coachen,  ik zag iedereen knokken voor elke meter en het was geweldig om te zien dat de échte wil om te winnen er vanaf spatte. Ze gingen voor de overwinning en waren vastberaden om drie punten mee naar huis te nemen! We hadden al gezien dat de keeper af en toe te ver voor zijn doel stond en met een briljante ingeving maakte Bart daar gebruik van. Halverwege de Westfrieze helft kreeg hij de bal en met zijn gouden linker haalde hij uit voor een schot dat heel lang onderweg was, maar precies over de keeper heen in het doel zeilde: 1-2 en wat een beauty!

De mannen voelden dat ze baat hadden van de pittige trainingen van Junior en waren conditioneel opgewassen tegen de laatste stuiptrekkingen van de senioren’. Het slotakkoord was ook nog eens voor ons en Giel bewees zijn waarde weer door een ‘vies’ doelpuntje na een bal op de lat van Robbert: 1-3.   Het eindsignaal werd met veel gejuich ontvangen en met drie verdiende punten in de tas was de terugweg een feestje ! #Trots

Andreas Oerlemans

2017-11-06T21:20:30+00:00maandag 6 november 2017|Wedstrijdverslagen|