‘Maak jij nog een voorwoord voor het programmablad?’ Attent als altijd stuurt Wilma Visser aan de vooravond van het weekend een mailtje zodat er niets mis kan gaan rond de thuiswedstrijd van het eerste elftal van SV De Rijp. Het drukken van het programmablad vormde een van haar laatste activiteiten in ruim een kwart eeuw vrijwilligerswerk dat zij deed voor onze club. Wilma, lid van verdienste, overleed maandag 16 mei na een ziekbed op 60-jarige leeftijd.

Zij was voor SV De Rijp eigenlijk van een uitstervend ras. In haar jeugd bracht ze in Amsterdam al hele dagen door op sportparken van een voetbalclub en het was voor haar vanzelfsprekend dat ze in ons dorp, toen ze hier kwam wonen, ook iets ging doen voor de plaatselijke vereniging. Aanvankelijk vooral als voorzitter van het jeugdbestuur. In die rol openbaarde zich haar organisatietalent. Maar ook haar standvastigheid. Want Wilma liet niet over zich heen lopen. Door niemand niet. Of het nu om de organisatie van het minikamp ging of de rompslomp rond het kledingfonds, ze zorgde dat alles tot in de puntjes was geregeld. Echter, als mensen verzaakten dan maakte ze van haar hart geen moordkuil.

Na de werkzaamheden voor de jeugd trad ze toe tot de sponsorcommissie. Daar werd in haar ogen nogal bourgondisch vergaderd en dat was niks voor haar. No-nonsense, zorgen dat zaken werden aangepakt, vormde meer haar levensmotto. Na dat avontuur trad ze toe tot het Dagelijks Bestuur als een soort ambtelijk secretaris. Haar notulen en weergave van vergaderingen waren niet te overtreffen, meestal foutloos. Daarin heeft ze zich sterk ontwikkeld en stak ze heel veel tijd. Tijdens de Algemene Ledenvergaderingen stootte ze je regelmatig aan als je weer eens iets vergat of kreeg je zaken in je oor gefluisterd ter ondersteuning. Ze had geen behoefte aan bestuursverantwoordelijkheid, maar als je haar mening wilde weten dan wond ze er geen doekjes om.

Zelfs toen ze besloot om zich langzaam uit SV De Rijp terug te trekken nadat zoon Bart was gestopt met voetballen en man Bertil de scheidsrechterfluit aan de wilgen had gehangen, bleef ze beschikbaar. Wilma was jarenlang gastvrouw op zondag bij de thuiswedstrijden van het eerste elftal in de bestuurskamer. Toen ze tijdens de laatste Algemene Ledenvergadering op 3 maart jl. in het zonnetje werd gezet, en die rol achterwege bleef, wist ze dit nog even fijntjes in herinnering te brengen. Als er op projectbasis iets georganiseerd moest worden, kon je nog lang op haar rekenen. Ze wilde de mailpost blijven doorsturen om toch wat binding te houden met de club.

De laatste jaren stonden ook in het teken van haar gezondheid. In de app van het Dagelijks Bestuur deed ze regelmatig verslag van de uitputtende behandelingen die ze moest ondergaan en haar gemoedstoestand. Steeds bleef ze hoopvol, vol wilskracht, moed houden op totale genezing. Het ging immers tot voor kort niet zo slecht. Ze wenste ons nog fijne paasdagen. Maar op 28 april kwam plotseling tot onze schrik het bericht dat ze was uitbehandeld. Of ze het postadres kon overdragen aan iemand anders. Toch stuurde ze daarna nog even mailtjes door. Want Wilma gaf niet op. We zullen haar nooit vergeten en oneindig dankbaar blijven wat zij voor SV De Rijp heeft betekend.

Erik Oudshoorn.